MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi
SUÇ : Güveni kötüye kullanma
HÜKÜM : Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 17.04.2012 tarih ve 2011/6-381-2012/157 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, sanığın yokluğunda verilen hükümde, başvurulacak kanun yoluna ilişkin bildirimde, başvuru şekli ile yasa yolu süresinin başlangıcının açıkça belirtilmemiş olması nedeniyle, bu bildirimin eksik olduğu ve temyiz başvurusunun yasal süresinde yapıldığı ileri sürülebilir ise de, yoklukta verilen hükme ilişkin temyiz süresinin, sanığın bu hükmü usulüne uygun olarak öğrenmesiyle, yani tebliğle işlemeye başlayacağı açık olduğundan, bildirimde “tebliğ” kelimesine yer verilmemesi ile başvuru şeklinin daha açık bir şekilde gösterilmemesinin sanık açısından yasa yolu süresinin tebliğ ile işlemeye başlayacağı gerçeğini değiştirmeyeceği, kaldı ki, sanığın yasal süresinden sonra verdiği temyiz dilekçesinde bu ifadenin temyiz süresinin başlangıcı konusunda kendisini yanılgıya düşürdüğüne ilişkin bir iddiada da bulunmadığı, bu kapsamda mahkemece yapılan araştırmaya rağmen sorgudaki adreslerinde bulunamayan sanığa hükmün tebliği tarihinde yürürlükte olan 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre yapılan tebliğin usul ve yasaya uygun olduğu anlaşıldığından, temyiz talebinin süresinde olduğu yönünde görüş belirten tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.
Sanığın yokluğunda verilen hükmün, 11.10.2010 tarihinde kendisine tebliğ edilmiş olmasına rağmen, yasal süresi geçtikten sonra yaptığı 18.03.2011 günlü temyiz inceleme başvurusunun, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 17.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy