MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Dolandırıcılık
HÜKÜM : Mahkûmiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.
Somut olayda; askerliğini Türkiye’nin doğu kesiminde yapmak istemeyen şikâyetçinin, yengesinin tanıdığı olan sanık ... ile telefonla tanıştığı, sanığın kendisini ... olarak tanıttığı ve bu tanışmanın ardından şikayetçinin babasının emeklilik işlemlerini hızlandırarak güven telkin ettiği, ayrıca şikayetçiye “Senin işine yardımcı olayım, seni memleketine yakın yerlere gönderteyim, ancak bu işi başkalarına yaptıracağım, bana para vermen lazım” dediği, şikayetçinin acemi birliğinde iken sanığa annesi ve kardeşi aracılığıyla 500 TL para verdikten sonra sanığı arayarak durumunu sorduğunda sanığın biraz daha para göndermesi gerektiğini belirtmek suretiyle temyiz dışı ...'a ait posta çeki hesap numarasını şikayetçiye verdiği, şikayetçinin babası tarafından bu hesaba 24.01.2008 tarihinde 750 TL, 30.01.2008 günü ise 1.000 TL paranın havale edildiği,
sanığın bu parayı PTT'den almasına rağmen herhangi bir şekilde şikayetçiye yardımcı olmadığı anlaşıldığından, eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.
Sanığın farklı zamanlarda değişik bahanelerle mağdurdan menfaat temin etmesi şeklindeki eylemi nedeniyle TCK’nın 43. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1-Hapis cezasının alt sınırdan tayin edilmesine rağmen, adli para cezasının belirlenmesi sırasında, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeye dayanılarak tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle sanığa fazla ceza tayini,
2-5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin 1. fıkrasının “c” bendinde yer alan hak ve yetkileri kullanmak yönündeki yoksunluğun, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmeye kadar, üstsoyu ile diğer kişiler yönünden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar sürmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususların aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün görüldüğünden, hüküm fıkrasından, adli para cezasına ilişkin sırasıyla "350 gün”, “250 gün”, “5000 TL" terimlerinin tamamen çıkarılarak yerine, sırasıyla "5 gün", “4 gün”, "80 TL" adli para cezası ibarelerinin eklenmesi ile hükümde yer alan 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılarak yerine, "53. maddenin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın “c” bendinde yer alan, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilme tarihine kadar, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" denilmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.