MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Mala zarar verme
HÜKÜM: Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Sanık müdafiinin, 13.05.2013 tarihli mahkumiyet hükmüne yönelik yapmış olduğu temyiz talebinin reddine dair mahkemece verilen 14.05.2013 tarihli ek karara yönelik olarak sanık müdafiinin vermiş olduğu temyiz talebine ilişkin dilekçesinin üzerinde hakim havalesinin bulunmadığı anlaşılmış ise de, ek kararın sanık müdafiine 24/05/2013 tarihinde tebliğ edildiği ve temyiz için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na dosya gönderme formunun mahkemece 22/05/2013 tarihinde düzenlendikten sonra imzalanarak mühürlendiği ve bu form üzerinde sanık müdafiinin ek karara yönelik temyiz talebi tarihinin de 15/05/2013 tarihi olarak yazıldığı, bu yazının havale yerine geçebileceğinin anlaşılması karşısında; sanık müdafiinin ek karara yönelik temyiz talebi ile ilgili yapılan incelemede;
Hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre karar tarihi itibariyle; 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna, 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 26. maddesiyle eklenen geçici 2. maddesi uyarınca, doğrudan verilen 3.000 TL ve altında kalan adli para cezalarının temyizinin mümkün olmadığından sanığın bu suçtan kurulan hükme yönelik temyiz isteğinin mahkemece reddine ilişkin 14.05.2013 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın ONANMASINA, 31.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy