MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Mala zarar verme, hakaret
HÜKÜM: Temyiz isteminin reddi
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 20.02.2007 tarih, 46/39 ve 29.05.2007 tarih, 114/113 sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, 5271 sayılı CMK'nın 232. maddesinin 6. fıkrası uyarınca, hüküm fıkrasında kanun yollarına başvurma olanağı bulunup bulunmadığı, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüte yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin gerektiği, aynı Kanunun 34. maddesinin 2. fıkrasında da, kararlarda başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekillerinin gösterilmesinin zorunlu olduğu, mahkemece verilen ek kararda ise, sanığın yokluğunda verilen karar için kanun yoluna başvuru süresinin ne zaman işlemeye başlayacağı belirtilmediği gibi, temyiz yasa yoluna tabi olan temyiz isteminin reddi kararının itiraz yasa yoluna tabi olarak gösterilmesi suretiyle yasa yoluna başvuru hususunda tereddüt yaratıldığından sanığın temyiz isteminin süresinde olduğunun kabulü ile yapılan temyiz incelemesinde,
Sanığın yokluğunda verilip 10.04.2010 tarihinde tebliğ olunan 19.02.2010 tarihli mahkumiyet hükmüne yönelik, sanığın 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gererken 1412 sayılı CMUK'nın 310.maddesinde öngörülen yasal süre geçtikten sonra yaptığı, 30.07.2013 tarihli temyiz inceleme isteminin reddine dair 02.04.2014 tarih ve 2008/670 esas 2010/70 karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden; bu karara yönelik sanığın 29.04.2014 havale tarihli dilekçesiyle vaki temyiz itirazlarının reddiyle, anılan “ek kararın” ONANMASINA, 14.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy