MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SUÇ: Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık, özel belgede sahtecilik
HÜKÜM: 5237 S. TCK.'nun158/1-e, 168/2, 207/1, 43, 62, 53 maddelerigereğince mahkumiyet
Nitelikli dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Sanığın mağdur kardeşleri ile birlikte maliki olduğu Erzurum Yakutiye İlçesinde bulanan tarlalar için verilen doğrudan gelir desteği primlerini tek başına alabilmek amacıyla kardeşleri olan mağdurların bilgi ve rızaları dışında kira sözleşmeleri ve muvafakatnameleri sahte olarak düzenleyip mağdurlar adına imzalayarak bu belgeleri ilçe tarım müdürlüğüne ibraz ettiği, bu şekilde sanığın farklı tarihlerde birden fazla kez haksız menfaat temin ettiği, katılan kurumu toplamda 3.691,16 TL zarara uğrattığı, bu suretle üzerine atılı suçları işlediğinin iddia edildiği olayda;
1-Özel belgede sahtecilik suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükmün temyiz incelenmesinde;
Sanık savunması, mağdurların beyanları ve tüm dosya kapsamına göre sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde isabetsizlik görülmemiştir.
5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin (1), (2), ve (4) numaralı fıkralarıyla ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kısmi iptal kararının, 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiği dikkate alınarak, bu hususun, koşullarının oluşması halinde infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafinin verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ve lehe olan hükümlerin uygulanması gerektiğine yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,
2-Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükmün temyiz incelenmesinde;
Sanığın bahse konu ödemelerin ait olduğu 2012-2013 yılları arasında mağdurlara ait taşınmazları ekip biçtiğinin dosya kapsamı ve mağdurların beyanlarıyla sabit olması, yaptığı üretim faaliyeti karşılığında doğrudan gelir desteği alması, iştirak halinde mülkiyete tabi arazilerde DGD müracaatının fiilen araziyi kullanan kişi tarafından yapıldığı, yine buna göre ödenecek destekleme parasının da bu kişiye verildiği, bu durumda araziyi fiilen kullanan ve destekleme parasını alan pay sahibinin bu parayı diğer paydaşlara verip vermemesi hususunun kendi iç işleyişlerinde hukuki çerçevede çözümlenecek bir konu olması ve bunun DGD ödemesi bakımından önem arz etmemesi, dolayısıyla katılan kurumun zararının bulunmaması hususları birlikte değerlendirildiğinde; yasal unsurları oluşmayan dolandırıcılık suçundan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,
Kabule göre de;
1- Sanığın 5237 sayılı TCK'nın 158/1-e-son maddesi gereğince haksız menfaat miktarının iki katı dikkate alınarak temel cezanın bu miktardan az olmayacak şekilde belirlenip adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şeklilde eksik ceza tayini,
2- 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin (1), (2), ve (4) numaralı fıkralarıyla ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kısmi iptal kararının, 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiği dikkate alınarak, bu hususun, koşullarının oluşması halinde değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.