Dolandırıcılık suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Nizip Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 10.08.2018 tarih ve 2018/2745-3077 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik müşteki tarafından yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Nizip Sulh Ceza Hâkimliğinin 18.10.2018 tarih ve 2018/2649 değişik iş sayılı kararı aleyhine yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 01.02.2019 gün ve 94660652-105-27-459-2019 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12.02.2019 gün ve 2019/13549 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.
Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;
5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı kanunun 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan kanunun 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan kanunun 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,
Dosya kapsamına göre, somut olayda müştekinin Nizip Cumhuriyet Başsavcılığına vermiş olduğu şikâyet dilekçesinde, şüphelinin kendisi adına araba satın alacağını, bu sebeple hesabına 10.000,00 Türk lirasını havale ettiğini, ancak arabanın başkasına satıldığını söylemesi üzerine, araba almaktan vazgeçtiğini, parasını geri iade etmesini istemesi üzerine 3.500,00 Türk lirasının şüpheli tarafından iade edildiği, geriye kalan kısmının gönderilmediği, aralarında geçen ve dilekçe ekinde bulunan mesajlardan anlaşılacağı üzere şüpheli tarafından tehdit edildiği gerekçesiyle şikayetçi olması üzerine, müştekinin çelişkili beyanı, şüphelinin aldığı parayı kısmen geri ödemesi nedeniyle dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığından bahisle takipsizlik kararı verilmiş ise de, dilekçe ekinde sunulan ve müşteki ile şüpheli arasında geçen konuşmaların bazılarının basit tehdit suçuna sebebiyet verdiği ve müştekinin alınan beyanında şikayetçi olduğunun anlaşıldığı, ayrıca şüpheli tarafından müştekinin fotoğraf ve telefon numarasının çeşitli platformlarda teşhir edildiği, ancak tehdit içeren cümleler ile müştekinin kişisel bilgilerinin çeşitli platformlarda paylaşılmasına ilişkin hiçbir araştırma ve inceleme yapılmaksızın, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararda sadece dolandırıcılık suçu açısından inceleme yapılarak karar verildiği, eksik soruşturmaya ve değerlendirmeye dayalı verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın belirtilen gerekçelerle kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:
Kanun yararına bozma isteminin dolandırıcılıktan verilen kararın bozulmasına yönelik olmayıp, tehdit ve kişisel verileri hukuka aykırı yayma suçlarından değerlendirme yapılmamasına ilişkin olduğunun anlaşılması karşısında; bu suçlardan en ağırı olan TCK’nın 136. maddesinde düzenlenen suça ilişkin talepleri inceleme görevinin Yargıtay Kanununun değişik 14. maddesi ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 30.01.2019 tarih ve 1 sayılı işbölümü kararı gereğince Yargıtay’ın (12.) Ceza Dairesine ait olması nedeniyle dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili daireye GÖNDERİLMESİNE, 25.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.