(2634 S. K. m. 16) (2560 S. K. m. 2, 23)
Dava: Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda, ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatlarınca temyiz edilmesi üzerine; dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davacı şirket; 21.01.1987 tarihli turizm işletme belgesine sahip işletmeci olduğunu, 2634 sayılı Yasanın 3754 sayılı Yasa ile değişik 16. maddesindeki; Turizm işletme belgeli yatırım ve işletmeler elektrik, gaz, su ücretlerini o bölgedeki sanayi ve meskenlere uygulanan tarifelerden en düşüğü üzerinden öderler hükmü gereğince, suya uygulanan tarifenin atık suya da uygulanması gerektiği halde, davalının fahiş atık su tahakkuk ettirdiğini öne sürerek, 640.842.890 TL. birleştirilen İstanbul Sekizinci Asliye Ticaret Mahkemesinin 994/2107-1781 sayılı dosyasında da aynı nedenle 630.474.510 TL. borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.
Davalı İSKİ İdaresi, tarifelere göre tahakkukun doğru olduğunu, 16. maddede atık suyun yer almadığını bildirerek davanın reddini dilemiştir.
Mahkemece, davaların reddine karar verilmiştir. Hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.
2560 sayılı İSKİ Yasası 23.11.1981 tarihinde Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmiştir ve yasada atık su deyimi yoktur. Ancak, bu kanuna dayanılarak çıkarılan Tarifeler Yönetmeliğinde, atık sudan bahsedilmiş ve 29.04.1982 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Dolayısıyla, atık su deyimi hukuk dilimize bu tarifenin yürürlüğü ile girmiş, böylece hukukilik kazanmıştır. O nedenle, bu tarifenin yürürlüğünden önce hazırlanarak 12.03.1982 tarihinde kabul edilen ve 16.03.1982 tarihli, 17635 sayılı Resmî Gazetede yayınlanan Turizmi Teşvik Kanununun (2634 sayılı), 3754 sayılı 30.05.1991 tarihli değişiklikten önceki metninde sadece su ücretinden söz edilmiş olması ve atık su bedelinin de indirimli olarak ödenmesi gerektiğinin vurgulanmamış bulunması tabiidir. Az yukarıda açıklandığı gibi, zira bu kanun döneminde mevzuatımızda kullanılmış sulardan dolayı ayrıca atık su bedeli alınacağına dair bir hüküm bulunmamaktadır. Anılan Yasanın 16. maddesinde, 30.05.1991 tarihinde yapılan değişiklik ise, madde hükmünden yararlanacak kuruluşların kapsamı ile ilgili olup ödenmesi gereken su ücreti ile ilgili herhangi bir değişiklik de yapılmamıştır. Kaldı ki, 2634 sayılı Yasa, Turizmi Teşvik Kanunudur ve turizmi teşvik amacına yöneliktir. Turizmi teşvik amacına yönelik olarak su ücretinin en düşük bedel üzerinden ödenmesini gerekli gören yasa koyucunun, bu su kullanımının doğal neticesi olarak ortaya çıkan atık su bedelinin asgari tarifeden ödenmesini öngörmemiş olduğunun kabulü yasanın amacıyla da bağdaşmaz. 21.01.1987 tarihli turizm işletmesi belgesine sahip olan davacı şirket hakkında atık su için en düşük mesken tarifesi uygulanması gerekir. Mahkemece, aksine düşünce ve değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın açıklanan gerekçe ile davacı şirket yararına BOZULMASINA, istek halinde peşin harcın iadesine, 15.04.1997 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy