(2004 S. K. m. 72) (818 S. K. m. 355)
Dava: Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı şirket temsilcisi Esat Akay ile davalı vekili avukat Veysel Yıldırım geldiler. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya tekrar gelmekle dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davacı vekili (Politaş İnşaat Taahhüt Sanayi ve Ticaret Ltd. Şirk.); davalı (Unimak Makine Sanayi ve Ticaret Ltd. Şirk.) ile aralarında yapılan 10 adet taş kırma makinasının imali ile ilgili anlaşma uyarınca davalıya (77.801.000.000) lira bedelin ödendiğini, ancak davalının makinaları davacıya teslim etmediğini ileri sürerek aynen teslimini, mümkün olmadığında ödenen bedelin istirdadını talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili cevabında; anlaşmanın doğru olduğunu imal olunan makinaların davacının taşeronu olarak çalıştığı Tekfen A.Ş.nin organize sanayi bölgesindeki şantiyesinde teslim edildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece toplanan delillere ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.
Yanlar arasındaki uyuşmazlık, B.K.nunun 355 v.d. maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinden kaynaklanmıştır. Yasanın öngördüğü ispat kurallarına göre makinaları imal eden davalının, teslim vakasını usulen ispatlaması gerekir. Davalı, savunmasında; davacının dava dışı Tekfen A.Ş.nin taşeronu olduğunu ve şantiyesinde çalıştığını, makinaların şahitler huzurunda davacıya teslim edildiğini, ancak davacının talebi üzerine makinalar Tekfen A.Ş.ye devredildiğinden faturanın Tekfen A.Ş. adına düzenlendiğini belirtmiştir.
Gerçekten de dosyada mevcut belgelere göre, davacının Tekfen A.Ş.nin taşeronu olduğu ve şantiyesinde çalıştığı sabittir. Tekfen A.Ş. dava konusu edilen 10 adet taş kırma makinasının Politaş(davacı) tarafından, davalıdan satın alınan makinalar olduğunu, şantiyede çalıştırıldığını, bilahare kendilerine Politaş tarafından devredildiğini açıklamıştır (25.3.2002 tarihli yazı). Konunun ceza kovuşturmasına intikal etmesi üzerine, Tekfen A.Ş.nin proje müdürü olarak çalışan Ali Behçet Lakerda, 1.6.2002'de emniyette verdiği ifadesinde, Tekfen A.Ş.nin Politaş'tan satın aldığı makinaların davalının Politaş'a şantiyede teslim ettiği makinalar olduğunu belirtmiştir. 1.10.1999 tarihli (protokol) başlıklı belgede, Politaş'ın, Tekfen'in taşeronu olduğu ve ekli listede gösterilen makinaların, Tekfen'e devredileceği kabul edilmiştir. Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesinde 10 adet makinaya ait davalı yanca düzenlenen faturanın Tekfen'in ticari defterlerine kaydedildiği anlaşılmıştır. Yine davacının, 1.10.1999 tarihinde Esat Akay isimli kişiye verdiği vekaletnamede 10 adet makinanın 4. tevzi inşaatında kullanıldığı kabul edilmiş olup, makinaları dilediği kişiye satmaya yetkili kılınmıştır.
Mevcut irsaliyelerde teslim yeri Ünimak şantiyesi gösterilmiş ve motorlu taşıyıcılar kooperatifince davacı Politaş adına kesilen nakliye faturasında iki sefer Ünimak-Tekfen nakliye bedeli alındığı yazılmıştır.
Belirtilen bu yazılı belgelerin dışında dinlenen bir kısım şahitler de makinaların teslim edildiğini anlatmışlardır.
Tüm bu kanıtlar birlikte değerlendirildiğinde; davalının dava konusu taş kırma makinalarını davacıya teslim ettiğinin kabulü zorunlu olup, mahkemece sabit olmayan davanın reddi yerine, makinaların teslimine karar verilmesi dosyada mevcut delillerle bağdaşmadığından kararın bozulması gerekir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan sebeplerle hükmün temyiz eden davalı Ünimak Makine Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi yararına BOZULMASINA, 250 milyon lira duruşma vekillik ücretinin davacıdan alınarak vekille temsil olunan davalı şirkete verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 27.06.2002 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy