(818 S. K. m. 355)
Dava: Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanmış olup, döviz kurundan ve vade farkından doğan alacaklarının tahsili istemiyle açılmıştır. Yargılama sonucunda davanın reddine dair verilen karar davacı yüklenici vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Yanlar arasında imzalanan 04.01.2001 tarihli sözleşmenin 2.2. maddesinde işin bedeli Amerikan Doları olarak saptanmış ve ödemelerin Merkez Bankası döviz satış kuru karşılığı TL olarak yapılması kararlaştırılmıştır. Bu haliyle sözleşme bedelinin dolar olarak kararlaştırılması karşısında kural olarak ödeme tarihindeki satış kuru karşılığından tahsilat yapılacağı kabul edilmelidir.
Davacı, 2 ve 3 nolu hak ediş bedellerinin 930.000 TL. üzerinden tahsil ederken bu konuda taraflar arasında anlaşma yapıldığından 2 ve 3 nolu hak ediş bedellerine ilişkin olarak açılan davanın reddi kararı doğru olup buna ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir. Keza sözleşmenin 2.4. maddesinde vade farkı ödenmeyeceği de yazıldığından ve bu konuda fiili bir uygulama da bulunmadığından vade farkına ilişkin istemin reddi de yerindedir.
Ne var ki, 2 ve 3 nolu hak ediş dışındaki alacakların fiili ödeme tarihindeki döviz satış kuru yerine, 2 ve 3 nolu hak edişlerde olduğu gibi 930.000 TL/USD kurundan ödeneceği hakkında bir mutabakatın varlığı davalı yanca ispatlanamamıştır. Aksine, davacı bu hak ediş bedellerinin ödeme tarihindeki kurdan yapılması konusunda davalıyı uyarmıştır. Sözleşme hükümlerine aykırı biçimde fatura düzenlenmiş olması sözleşmeden doğan haklardan vazgeçildiği anlamına gelmeyeceğinden ve kesin hesapta değerlendirileceğinden, mahkemece 2 ve 3 nolu hak edişler dışındaki alacaklar bakımından; fatura bedellerinin ödenmesi gereken tarihteki doların T.C. Merkez Bankası'nın satış kurundan belirlenmesi, davalının ödemeleri dikkate alınarak davacının dolar bazında bir alacağın bulunduğunun anlaşılması halinde davalıdan tahsiline karar verilmelidir. Bu hususlar üzerinde durulmadan davanın tümden reddi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 28.02.2007 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy