(818 S. K. m. 125, 126, 363) (2886 S. K. m. 87)
Dava: Mahalli mahkemesinden verilen hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:
Karar:Davacı idare ile işin yapımını üstlenen davalı yükleniciler arasında eser sözleşmesi mevcuttur, işin kesin kabulü 18.11.1991 tarihinde yapılmış, dava 9.3.2000 tarihinde açılmıştır. Dava nedeni işin fen ve teknik kurallara aykırı yapılması ve işte hileli malzeme kullanılması şeklinde gösterilmiştir.
Mahkemece 2886 sayılı Yasanın 87. maddesine dayanılarak 5 yıllık zamanaşımı geçtiğinden bahisle dava reddedilmiştir.
Yüklenici ile iş sahibi arasındaki ilişki teslim tarihinde son bulmuştur. Bu tarih kesin kabulün yapıldığı tarihtir. 2886 sayılı Yasanın 87. maddesinin göndermede bulunduğu BK. 363. maddesi aynı Kanunun 6763 sayılı Yasayla değişik 126/son maddesi hükmü karşısında uygulanamaz hale gelmiştir. 126/son maddesince müteahhidin ayıplı malzeme kullanması ya da ayıplı iş meydana getirmesi hallerinde zamanaşımı aynı Yasanın 125. maddesinde yer alan 10 yıllık süreye tabidir. Dairemiz uygulaması da bu yolda kararlılık kazanmıştır. Bu husus dikkate alınarak yüklenici hakkında davanın esasına girilmek;
Diğer davalılar kamu görevlileri hakkında ise; fiile ve zarara muttali olunduğu tarihler araştırılarak varsa ceza zamanaşımı süresi de gözetilerek haksız fiillere uygulanan zamanaşımı süreleri üzerinde durulmak;
Suretiyle varılacak sonuca göre hüküm tesisi gerekirken hatalı uygulama sonucu zamanaşımı nedeniyle davanın reddi yasaya aykırı olmakla kararın bozulması gerekir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan sebeplerle davacı idare yararına (BOZULMASINA), ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 17.10.2002 gününde oybirliği ile karar verildi.
YKD Nisan 2003
Full & Egal Universal Law Academy