(818 S. K. m. 355)
Dava: Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Taraflar arasındaki uyuşmazlık, kat karşılığı inşaat sözleşmesine ilişkin olan 25.12.2003 günlü asıl ve 09.12.2004 tarihli ek sözleşmeden kaynaklanmıştır.
1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm temyiz itirazlarının reddine,
2- Davacının temyiz itirazları yönünden;
Davacı arsa sahibi, davalı da yüklenicidir. Davacı arsa sahibi, sözleşmede bulunmamasına rağmen davalının oto asansörü yaptığını, bu nedenle kendisine verilmesi kararlaştırılan zemin kattaki 9 nolu dairenin iki cephesinin kapandığını ayrıca yüzölçümünün de küçüldüğünü iddia ederek asıl davada fazlaya ilişkin dava ve talep hakkı saklı tutularak 6.000,00 YTL.nin tahsilini istemiş, ıslah dilekçesi ile talebini 20.000,00 YTL.ye çıkarmıştır.
Mahkemece oto asansörü yapılması nedeniyle davacıya ait zemin kattaki dairenin 20.000,00 YTL değer kaybettiği ancak davacıya verilen 1. katta dairenin aynı katta bulunan diğer bağımsız bölümlere göre 5.000,00 YTL daha değerli olduğu kabul edilerek bu miktarın 20.000,00 YTL.den mahsubu ile hüküm kurulmuştur.
Yanlar arasında düzenlenen 25.12.2003 günlü asıl sözleşme ekli krokide davacıya 1. katta verilmesi kararlaştırılan bağımsız bölüm gösterilmiş ve 09.12.2004 tarihli ek sözleşme ile de ilk sözleşmede kararlaştırılan bağımsız bölüm davacıya verilmiştir. Dolayısıyla sözleşme ile davacıya 1. katta verilmesi gereken dairede herhangi bir değişiklik olmamıştır. Bu husus yapılan keşif sonucunda alınan bilirkişi raporunda açıklanmıştır.
O halde mahkemece davacıya ait zemin kattaki dairede oto asansörü yapılması nedeniyle meydana gelen değer kaybının tamamına hükmedilmesi gerekirken, davacıya sözleşme ile 1. katta verilmesi kararlaştırılan dairenin yerinde herhangi bir değişiklik olmadığı gözardı edilerek düşük alacak miktarına hükmedilmiş olması doğru olmamış, kararın davacı yararına bozulması uygun bulunmuştur.
Sonuç: Yukarıda 1. bentte yazılı nedenlerle davalının tüm temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 26.02.2008 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy