(818 S. K. m. 357) (Bayındırlık İşleri Genel Şartnamesi m. 39)
Dava: Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Dava, alacak istemiyle açılmış, mahkemece ıslahla arttırılan miktar da dikkate alınarak, davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı Bakanlık adına Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Taraflar arasındaki 26.11.1997 tarihli sözleşmede işin, ihale bedeli indirim de dikkate alındığında 5.577.500.000 TL. olarak kararlaştırılmıştır. Sözleşmenin 2-F maddesine göre Bayındırlık İşleri Genel Şartnamesi sözleşme eki olarak kabul edilmiştir. Dosyada bulunan 27.12.2001 tarihli karar ile işin tasfiyesine karar verilmiştir. Bunun üzerine 08.04.2002 tarihli kesin hakediş raporu düzenlenmiş, düzenlenen kesin hakediş raporunda davacı yüklenici şirketin borçlu olduğu kabul edilmiştir. Davacıya fazla ödenen miktarın davalı İdare tarafından istenmesi üzerine bu dava açılmıştır. Davacı yüklenici şirket temsilcisi 08.04.2002 tarihli kesin hakediş raporunu ihtirazi kayıtla imzalamıştır. Sözleşmenin eki olan BİGŞ.nin 39. maddesi uyarınca yüklenicinin hakedişe itirazı varsa hakedişi ihtirazi kayıtla imzalaması yanında, itirazlarının neler olduğunu, dayandığı gerekçeleri idareye vereceği dilekçede açıklaması zorunludur. Yüklenici tarafından 08.04.2002 tarihli kesin hakediş ihtirazi kayıtla imzalanmışsa da, BİGŞ.nin 39. maddesinde belirtilen dilekçe idareye verilmediğinden sözkonusu kesin hakediş davacı yüklenici yönünden kesinleşmiştir.
Karara dayanak yapılan 04.12.2006 günlü bilirkişi raporunda davacı alacağı 150.574,48 YTL olarak hesaplanmıştır. Bu miktar tamamen sözleşmedeki rakamlara endeks uygulanmak suretiyle bulunmuştur. Bilirkişi tarafından bulunan ve mahkemece karar altına alınan 150.574,48 YTL içerisinde fazla iş yer almamaktadır. Davacı vekili her ne kadar dava dilekçesinde fazla iş deyimini kullanmışsa da, fazla iş hesaplamadan verilen bilirkişi raporuna itiraz etmemiş, bu rapor dayanak yapılarak verilen mahkeme kararını da temyiz etmemiştir. Bu durum da davacı tarafın fazla iş nedeniyle bedel isteminin dayanaksız olduğunu göstermektedir. Ayrıca davacı tarafça fazladan yapıldığı iddia edilen 30 m3'lük deponun da fazla iş olarak kabul edilmesi mümkün değildir. Çünkü davacı yüklenici şirket işin uzmanı olduğundan 100 m3'lük depoyu koyacağı yeri doğru olarak seçmek konumundadır. Bu deponun yerinin, davalı idare tarafından seçildiği düşünülse dahi, bu takdirde de yüklenici şirket BK.nun 357. maddesi uyarınca bu yerin uygun olmadığı konusunda idareyi uyarmak zorundadır. Davacı yüklenici tarafından 30 m3'lük deponun kendi özensizliği sonucu yapılması gerekli olduğundan, bu imalatın fazla iş olarak kabul edilmesi mümkün değildir.
Bu durumda davacı yüklenici şirket tarafından fazla bir imalat yapılmadığının anlaşılması, fazla imalatın yer almadığı bilirkişi raporuna dayalı mahkeme kararının bu yönden davacı tarafça temyiz edilmemiş olması ve 08.04.2002 tarihli kesin hakediş raporunun davacı şirket temsilcisi tarafından ihtirazi kayıtla imzalanmakla birlikte BİGŞ.nin 39. maddesi uyarınca idareye itirazları bildiren dilekçenin verilmemiş olması nedeniyle kesinleştiğinin ve bu nedenlerle davanın reddi gerektiğinin mahkemece gözden kaçırılarak, yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır.
İşin tasfiyeyle sonuçlanması ve 8.4.2002 tarihli kesin hakediş raporunun kesinleşmesi yanında, dava 31.10.2003 tarihinde açıldığı halde bilirkişi tarafından 2006 yılı fiyatlarına göre rapor hazırlanması ve mahkemece de rapora dayanılarak davanın kabulüne karar verilmesi de kabule göre bozma nedenidir.
Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davalı Bakanlık yararına BOZULMASINA, 29.05.2008 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy