(743 S. K. m. 492)
Dava: Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, gereği görüşüldü:
Karar: Kadastro sırasında 124 ada 1, 3, 7 parsel sayılı 4800, 49800 ve 11700 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, vergi kaydı, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ve satın alma nedeniyle tarafların ortak miras bırakanı babaları Hidayet adına tespit edilmiştir. Ömer, 1 sayılı parselin tamamı ile 3 ve 7 sayılı parselin 20 dönümlük bölümünün ölünceye kadar bakma şartı ile babası tarafından temlik edildiği iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece, davanın reddine ve dava konusu parsellerin miras payları oranında taraflar adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Ömer vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Çekişmeli parsellerin tarafların miras bırakanına ait olduğu, 6.6.1980 tarihli adiyen düzenlenen ölünceye kadar bakma akdi uyarınca senet kapsamına giren 1 sayılı parselin tamamı ile diğer parsellerin 20 dönümlük bölümünün davacıya temlik olunduğu, dosya kapsamı ile sabittir. Taraflar arasındaki uyuşmazlık, adiyen düzenlenen ölünceye kadar bakma sözleşmesinin geçerli olup olmadığına ilişkindir. Mahkemece, ölünceye kadar bakma sözleşmesinin Borçlar Kanununun 512 ve Medeni Kanunun 492. maddelerinde öngörülen resmi şekilde düzenlenmediklerinden sözedilerek davanın reddine ve taşınmazların tamamının payları oranında mirasçılar adına tapuya tesciline karar verilmiştir. Davaya konu olan parseller tapusuz olup, zilyetlikleri bakım borçlusuna devir ve teslim edilmiştir. Bakım alacaklısı 28.9.1988 tarihinde vefat etmiş ve sağlığında sözleşmenin geçersizliğini ileri sürmemiştir. Ölünceye kadar bakma sözleşmesi yasal şekilde düzenlenmediğinden geçersizdir. Ancak, sözleşmenin tarafları, geçersiz sözleşmenin öngördüğü yükümlülükleri, ortada geçerli bir sözleşme varmış gibi eksiksiz yerine getirmişlerdir. Bakım alacaklısı sağlığında bu duruma itiraz etmemiştir. Bakım alacaklısının itiraz etmemesi karşısında mirasçılar artık sözleşmenin geçersizliği savunmasına dayanamazlar. Hukuk Genel Kurulu'nun 8.3.1989 gün, 1989/8-14 esas ve 1989/135 sayılı kararı da bu doğrultudadır. Açıklanan nedenlerle davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olduğundan temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 11.5.1992 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy