MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Hırsızlık
HÜKÜM: Mahkumiyet
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:
Türkiye Cumhuriyeti Anayasa’sının 40/2. maddesi ve 5271 sayılı CMK' nın 34/2, 231/2, 232/6 ve 291/1-2 maddeleri ile Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07.11.2006 tarih 2006/6-123 Esas, 2006/229 Karar sayılı ilamında da vurgulandığı üzere, yargılama sonrası verilen karar veya hükümde başvurulabilecek kanun yolu, süresi, sürenin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii ve şekli ile kanun yollarına süresi içinde başvurulmadığı takdirde hükmün veya kararın kesinleşeceğinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin zorunlu olduğu, 05.09.2012 günlü sanığın yokluğunda verilen hükmün, savunması alınırken bildirdiği ...... adresinde, 05.10.2012 gününde sanığın eşi imzasına tebliğ edildiği, sanığın yargılama aşamasında bu adres dışında yurt içi ikametgah adresi olarak bildirmiş olduğu ..... adresine herhangi bir tebligat yapılmadığı gibi hükmün son paragrafında, yasal 1 haftalık temyiz süresinin öğrenme tarihinden itibaren başlayacağının gösterildiği, sanığın da temyiz dilekçesinde, hükmü öğrenme tarihi olarak 11.10.2012 tarihini göstermiş olduğunun anlaşılması karşısında, aksine de bir delil bulunmadığından, sanığın öğrenmekle, hükmü 16.10.2012 tarihli temyiz talebinin süresinde ve geçerli olduğu kabul edilmiş, temyiz isteminin süre yönünden reddini talep eden tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.
Müştekinin sorumlusu olduğu şantiyede, inşaat malzemelerinin nakli ve sevkiyatını sağlayan, şoför olarak çalışan sanığın, aşamalarda, suça konu inşaat malzemelerini, inşaat alanından aldığını beyan etmesi nedeniyle, sanık hakkında atılı hırsızlık suçundan kurulan hükümde TCK'nın 142/1-e maddesi ile uygulama yapılmasında bir isabetsizlik görülmemiş; ancak sanığın evinde yapılan aramada, bir kaç eve yetecek kadar inşaat malzemesi bulunduğunun tutanağa bağlandığı görülmekle, sanığın bu malzemeleri bir günde mi yoksa belli zaman aralıklarıyla mı çaldığının araştırılarak, elde edilecek sonuca göre TCK'nın 43. maddesinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ile suça konu eşyanın önem ve değeri, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi uyarınca atılı suçtan temel ceza belirlenirken alt sınırdan hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; atılı suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Kasten işlemiş olduğu suç nedeniyle hapis cezasıyla mahkûmiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin (a), (b), (c), (d), (e) bentlerinde yazılı haklardan, aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkûm olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması ile ayrıca T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk nedeniyle; "TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin olan tüm kısımların" hüküm fıkrasından çıkartılması ile yerine "TCK'nın 53. maddesinin Anayasa Mahkemesi'nin 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilmek suretiyle uygulanmasına" ibarelerinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.