MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR: Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme
HÜKÜM: Mahkumiyet
Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
I-Sanıklar ... ve ... hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçları yönünden kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;
Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğunun koşullu salıverme tarihine, aynı maddenin diğer haklar ile a, d ve e bentlerindeki hak yoksunluğunun ise infaz tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması, ayrıca T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.
Sanıkların katılanın iş yerine geceleyin girerek eylemi gerçekleştirdikleri anlaşıldığından; sanıklar hakkında geceleyin iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan doğrudan TCK’nın 116/2-4. maddesi uyarınca hüküm kurulması gerekirken, ilk önce TCK'nın 116/1. maddesinden hüküm kurulup daha sonra 116/4. maddesi uyarınca artırım yapılması yerinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ... ve o yer Cumhuriyet Savcısı’nın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye kısmen uygun olarak ONANMASINA,
II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçları yönünden kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-Suça sürüklenen çocuğun eylemini katılan ait iş yerinden gerçekleştirmesi ve mahkemece de suçun iş yerinden işlendiği kabul edilmesine rağmen, suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 116/2. maddesi yerine, aynı Kanun'un 116/1. maddesinde düzenlenen suçtan hüküm kurulması,
2-Suç adının ''işyeri dokunulmazlığının ihlali'' olarak belirtilmesi gerekirken, gerekçeli karar başlığında ''konut dokunulmazlığını ihlal etme'', hüküm fıkrasında da ''geceleyin konut dokunulmazlığını ihlal'' olarak gösterilmesi,
3-Suça sürüklenen çocuğun adli sicil kaydında suç tarihi itibarıyla kesinleşmiş hapis cezasına ilişkin mahkûmiyetin bulunmaması nedeniyle, hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından hükmolunan kısa süreli hapis cezalarının 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesinde yer alan yasal zorunluluk gereğince aynı Yasa'nın 50/1. maddesindeki seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi,
4-5237 sayılı TCK'nın 53/1. madde ve fıkrasının, aynı Yasa'nın 53/4. madde ve fıkrası uyarınca fiili işlediği sırada on sekiz yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında uygulanamayacağının gözetilmemesi,
5-Suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde 15-18 yaş grubunda olması nedeniyle mala zarar verme suçu yönünden kurulan hükümde, cezasında 5237 sayılı TCK'nın 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılması gerektiği gözetilmeden fazla ceza tayini,
Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin ve o yer Cumhuriyet Savcısı’nın temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 17/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.