MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR: Konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme
HÜKÜMLER: Mahkumiyet
Yerel mahkemece sanıklar ..., ..., ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:
I)Sanıklar ... ve ... hakkında mala zarar verme suçundan verilen hükümlerin temyiz incelemesinde;
14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 2.000,00 TL adli para cezalarına ilişkin hükümlerin, cezaların türü ve miktarı itibarıyla temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince sanıklar ... ve ...’ın temyiz talebinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,
II)Sanık ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde;
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre, sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usûl ve kanuna uygun bulunan hükmün, tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,
III)Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde;
Sanığa yüklenen ve 5237 sayılı TCK'nın 151/1. maddesine uyan mala zarar verme suçundan gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Yasa'nın 66/1-e, 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık kesintili zamanaşımının, suçun işlendiği 27.10.2005 tarihinden nceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nün temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,
IV)Sanıklar ... ve ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hükümlerin temyiz incelemesinde;
“Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/04.2018 tarih, 2014/851 Esas ve 2018/144 Karar sayılı kararı uyarınca aynı yargı çevresindeki ceza infaz kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.11.2018 tarih, 2018/339 Esas ve 2018/536 sayılı kararı uyarınca farklı yargı çevresindeki ceza infaz kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan, asıl mahkemesince yapılan sorgusu sırasında duruşmadan bağışık tutulma isteğinde bulunmayan sanığın Cumhuriyet Savcısının esas hakkındaki görüşünü bildirdiği ve hükmün açıklandığı son oturumda hazır bulundurulmayıp yokluğunda yargılama yapılarak mahkumiyetine karar verilmesi savunma hakkının sınırlandırılması niteliğinde olduğu” şeklindeki kararları uyarınca başka suçtan ... Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olan sanık ...’nün ve başka suçtan ... Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olan sanık ...’nin duruşmalardan vareste tutulmaya dair bir talebi bulunmadığı gözönüne alınarak ve kararın okunduğu oturuma getirtilmeyerek sanıkların savunma hakkının kısıtlanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı davranılması,
Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ...’nün temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 02.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.