MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi. Gereği düşünüldü:
-K A R A R-
Davacı vekili, müvekkiline ait araca, davalıların malik, sürücü ve trafik sigortacısı oldukları aracın tam kusurlu çarpması sonucu hasarlandığını belirterek, 4.834.70 TL’nın, olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı Dostlar Ltd. Şti. yetkilisi, duruşmaya gelmemiş ve davaya cevap vermemiştir.
Davalı ..., kusura itiraz ederek, davanın reddini savunmuştur.
Davalı ... Oyak Sigorta A.Ş. vekili, kusur oranında ve poliçe limiti ile sorumlu olduklarını, temerrüde düşmediklerini bildirmiştir.
Mahkemece, Daire’nin 18.03.2010 tarih, 2009/9372 Esas ve 2010/2495 Karar sayılı bozma ilâmına uyularak yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulü ile, 3.875.00 TL’nın, davalı ... yönünden dava tarihinden, diğer davalılar yönünden ise kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte müştereken ve müteselsilen tahsiline, fazla istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.
Davacı vekili, toplam 4.834.70 TL’lık alacak için istemde bulunmuş, mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, 3.875.00 TL’nın davalılardan tahsiline karar verilmiştir.
6100 sayılı HMK.’nun geçici 3/2. maddesine göre, bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce, aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454. madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.
07.10.2004 tarih, 25606 Sayılı Resmi Gazetede yayınlanan ve 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5236 Sayılı Kanun ile 1086 sayılı HUMK.’na eklenen ek madde 4 ile aynı yasanın 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 01.01.2010 tarihinden itibaren 1.430.00 TL’na çıkarılmıştır.
Temyize konu karar, anılan yasanın yürürlüğünden sonra verildiğinden kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, Yargıtay’ca da temyiz dilekçesinin reddine karar verilebilir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin reddedilen kısma ilişkin temyiz dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 24.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy