(2004 S. K. m. 277, 278, 280, 282, 283)
Dava: Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalılar B. A. ve F. Ö. vekillerince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 24.09.2013 Salı günü davacı vekili Av. A. G. ile davalı F. Ö. vekili Av. V. Y. geldiler. Diğer davalılar tarafından gelen olmadı. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraf vekilleri dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü.
Karar: Davacı vekili davalı H. M.'nun müvekkiline olan borcu nedeniyle hakkında yaptıkları icra takibi sırasında borcuna yetecek haczi kabil malının bulunmadığını ancak alacaklılardan mal kaçırmak amacı ile kendisine ait taşınmazı davalı B. A.'a, onun da diğer davalı F. Ö.'a sattığını öne sürerek yapılan tasarrufun iptalini talep etmiştir.
Davalı H. M. başkalarına borcu bulunması nedeniyle avukat olan B. A.'ın taşınmazı kendisine devretmesi istemesi nedeniyle bedelsiz olarak devrettiğini beyan etmiş, diğer davalılar davanın reddini savunmuşlardır.
Mahkemece ivazlar arasında fahiş fark olması ve satışların muvazaalı olması nedeniyle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar B. A. ve F. Ö. vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.
1) Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, ivazlar arasında bir mislini aşan fahiş fark bulunması yanında davalı Bilal'in cevap dilekçesi ve tüm dosya kapsamından borçlu davalının mali durumu ile alacaklıları ızrar kastını bilen veya bilmesi gereken kişilerden olduğunun anlaşılması nedeniyle hakkındaki davanın İİK.nın 278/III-2 ve 280/1-2 maddeleri uyarınca kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve kararda yazılı diğer gerekçelere göre davalı B. A. vekilinin temyiz itirazlarının reddine,
2) Davalı F. Ö. vekilinin temyiz itirazlarına gelince; Dava İİK.nın 277 ve devamı maddeleri uyarınca açılan tasarrufun iptali isteğine ilişkindir. Bu tür davalar İİK 282. maddesi hükmü uyarınca borçlu ve borçlu ile hukuki muamelede bulunan veya borçlu tarafından kendilerine ödeme yapılan kimselerle bunların mirasçıları aleyhine açılır. Kural bu olmakla birlikte yine anılan hükme göre davada kötüniyet sahibi üçüncü kişiler de davalı olarak gösterilebilir. Davalılardan F. Ö. doğrudan borçlu ile hukuki muamelede bulunan kişi değil, tasarrufun iptali istenen taşınmazı üçüncü kişi davalı B. A.'dan 10.06.2009 tarihinde satın alan dördüncü kişidir. Bu davalı hakkındaki davanın kabul edilebilmesi, dolayısıyla onun yaptığı tasarrufun iptali, ancak kötü niyetli olduğunun kanıtlanması durumunda mümkündür. Davalı F. Ö.'un kötü niyeti davacı alacaklı tarafından isbat edilmediğinden bunun hakkındaki davanın reddi gerekir. Bu durumda İİYnın 283. maddesine göre davanın bedele dönüştüğü dikkate alınarak mahkemece davalı üçüncü kişi B. A.'ın taşınmazı elinden çıkardığı tarihteki gerçek değeri nisbetinde (takip konusu alacak ve fer'ileri ile sınırlı olmak üzere) tazminat ödemesine hükmedilmesi gerekirken, mahkemece davalılardan F. Ö.'un kötü niyeti kanıtlanmışçasına ve İİK.nun 283/2. maddesi hükmü göz ardı edilerek davanın yazılı olduğu üzere kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir.
Sonuç: Yukarda (1) nolua bentte açıklanan nedenlerle davalı B. A. vekilinin temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı F. Ö. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 990.00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davalı F. Ö.'a verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılar B. A. ve F. Ö.'a geri verilmesine 24.09.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy