(5237 S. K. m. 119) (5271 S. K. m. 324)
Yerel mahkemece sanık hakkında 27/10/2015 tarihli ek karar ile konut dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Sanık ... hakkında yokluğunda verilen 22.06.2015 tarihli gerekçeli hükmün 25.08.2015 tarihinde posta yoluyla tebliğ edildiği gerekçesi ile, 09.09.2015 tarihi itibarı ile hüküm kesinleştirilmiş ise de; UYAP üzerinden yapılan sorgulamada, 25.08.2015 tebliğ tarihi itibarı ile sanığın başka suçtan Karasu A-2 Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'nda hükümlü olduğu, hükümlülerle ilgili tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 19. maddesine göre ceza infaz kurumu aracılığı ile yapılması gerektiği, posta yoluyla yapıldığı anlaşılan 25.08.2015 tarihli tebligatın usulüne uygun olmadığı, dolayısı ile başka suçtan hükümlü ...'nın ceza infaz kurumundan gönderdiği 23.10.2015 havale tarihli temyiz dilekçesinin öğrenme üzerine ve süresinde verildiği, mahiyeti gereği eski hale getirme talebini de kapsadığı değerlendirilmekle, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 311. maddesine göre, eski hale getirme istemiyle birlikte temyiz talebinde bulunulması halinde, inceleme merciin Yargıtay'ın ilgili dairesinin olduğu anlaşılması karşısında; hukuki dayanaktan yoksun olan Karasu Asliye Ceza Mahkemesi'nin 27.10.2015 tarih, 2015/444 Esas ve 2015/789 Karar sayılı temyiz talebinin reddine dair ek kararın kaldırılarak, CMUK'nun 311. maddesi gereğince sanığın durumunun eski hale getirilmesine karar verilmesi suretiyle temyiz talebinin kabulü gerektiği değerlendirilerek yapılan incelemede;
Sanığın savunmasının alındığı 27.03.2012 tarihli celsede duruşmalardan bağışık tutulmak istediğini belirtmesi karşısında, tebliğnamede bu yönde bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiş, sanığın, temyiz dışı sanık Levent ile birlikte katılanın evinin bahçesine rızası olmaksızın girmesi karşısında, atılı konut dokunulmazlığının ihlali suçunun birden fazla kişiyle birlikte işlendiği sabit olmasına rağmen sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nun 119/1-c maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1)Sanık hakkında, hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olan ve 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen hak yoksunluklarının uygulanması hususunda bir karar verilmemesi,
2)Hüküm tarihine kadar yapılan yargılama gideri toplamı, 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesine atıfta bulunan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20,00 TL'den az olduğu halde yargılama giderinin Devlet Hazinesi üzerinde bırakılması gerektiği,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nın temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün yargılama giderlerine ilişkin olan "Sanıktan alınarak hazineye gelir kaydına" kısmının hükümden çıkartılması ile yerine "6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20,00 TL'den az olması nedeniyle Devlet Hazinesi üzerinde bırakılmasına" ibaresinin eklenmesi, ve yine hüküm fıkrasına "TCK'nun 53. maddesinin Anayasa Mahkemesinin 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilmek suretiyle uygulanmasına" cümlesinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11/03/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi. (¤¤)