(6762 S. K. m. 20)
Dava: Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, davalı M. N. adına kayıtlı davalı E. E. idaresinde bulunan ... TE ... plakalı aracın müvekkiline ait ... DA ... plakalı araca çarpması nedeniyle araçta meydana gelen hasar bedeli ve araç mahrumiyeti bedeli olan 2.800.000.000.TL'nin sigorta şirketi poliçe limiti ile sorumlu olmak kaydı ile davalılardan tahsilini talep etmiştir.
Davalılar M. N. vekili ve E. E. vekili davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece Yargıtay bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, davalı E. E. hakkındaki hükmün onanarak kesinleşmesi nedeniyle hüküm kurulmasına yer olmadığına, davalı M. N. hakkında açılan davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dava, trafik kazasından doğan zararın tazminine ilişkindir. Kural olarak resmi trafik sicilinde adına motorlu araç kayıtlı olan ve tescil belgesi verilmiş kimse "araç sahibi"dir. Tescil edilmiş araçların her çeşit satış ve devirleri noterlerce yapılır. Ayrıca satış ve devirler noterlerce, işlenmek üzere en geç işlemi izleyen onbeş iş günü içinde ilgili tescil kuruluşuna bildirilir. (TTK.m.20/2-d). Bu işlemler trafik kazalarında sorumlu olan kimselerin kısa sürede belirlenmesi ve zarar görenlerin korunmasını sağlar. Somut olayda, davalı M.N. kazayı yapan aracın trafik kaydına göre sahibi durumundadır.
Davacı trafik kaydını esas olarak dava açmıştır. Kaza sırasında bu davalının aracın sahibi olmadığı trafik kaydının gerçeği yansıtmadığı da öne sürülmüş değildir. Davalı aracın satışının yapılıp devredildiğini noter senedini ibraz ederek kanıtlamıştır. Bunun üzerine bu davalı hakkındaki dava reddedilmiştir. Davacı, davayı açarken araç malikini trafik kaydına göre tesbit edebilir. Aracın noter sözleşmesi ile satıldığının da davacı tarafından bilinememesine göre davacının davalı M. N.'a husumet yönelterek dava açmasında kusuru bulunmamaktadır. Sonuç olarak davacının davalı M. N.'a yargılama gideri ve ücreti vekalet ödemeye mahkum edilmesi doğru değildir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün bozulmasına ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene geri verilmesine, 04.07.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy