(818 S. K. m. 463)
Dava: Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davalı U. C. Ü. hakkında açılan davanın kabulüne, davalı S. Y. E.'e yönelik davanın ise kusursuz bulunması nedeni ile reddine dair verilen hükmün, süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:
Karar: Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkiline kasko sigortalı 33 K 3088 plakalı aracın, davalılardan S.Y.E.'e ait otoparka bırakıldıktan sonra diğer davalı U. C. Ü.'nin maliki ve sürücüsü olduğu ........plakalı aracın, otoparkın duvarına çarpması ve duvarın yıkılması sonucu hasarlandığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak koşuluyla sigortalıya ödenen 7.698.00 YTL tazminatın 23.03.2005 ödeme tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte, davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı S.YE. vekili, müvekkilinin sahibi olduğu ve işlettiği otoparkın duvarının yıkılmasının, üçüncü bir kişinin eyleminden kaynaklandığını ve beklenmeyen bir olay olduğunu bildirerek, vedia akdi hükümlerine göre tüm özen yükümlülüğü yerine getirildiğinden, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.
Davalı U. C. Ü. vekili, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre, davalı U. C. Ü. hakkında açılan davanın kabulüyle, 7.649.43 YTL tazminatın, 23.03.2005 ödeme tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte anılan davalıdan tahsiline, davalı S.Y.E'ye yönelik davanın ise kusursuz bulunması nedeniyle reddine karar verilmiş; davalı S. YE. hakkında kurulan hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Davacıya kasko sigortalı aracın, sigortalı tarafından davalı S.Y.E. tarafından işletilen etrafı briket taşından yapılmış duvarla çevrili açık otoparka bırakıldığı ve park halinde iken diğer davalının sürücüsü olduğu aracın duvara çarpması ve duvarın yıkılması sonucu hasarlandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Olayın oluşuna göre davacının sigortalısı ile davalı S.Y.E. arasında Borçlar Kanununun 463. maddesinde tanımlanan vedia sözleşmesi kurulmuştur. Bu sözleşme ile saklayıcı, saklatanca kendisine bırakılan taşınır bir malı kabul etme ve onu güvenli bir yerde koruma borcu altına girer. Davalı otopark işleticisi, kendisine güvenerek gelen müşterilerini her türlü tehlikeye karşı korumak üzere gerekli önlemlerini almak zorunda olup, bunu yapmadığı takdirde meydana gelen zararlardan sorumludur. Yani davalı otopark işleticisi, üzerine düşen tüm dikkat ve itinayı gösterse dahi, bu hasarın meydana geleceğini ispat etmediği taktirde meydana gelen zararı ödemekle yükümlüdür. Somut olayda, otopark sahibi olarak gerekli özen ve dikkati göstererek en ufak bir darbede bile yıkılacak olan duvar önüne aracı koyması ve duvarın yıkılmaması için gerekli tedbirleri alması gerekirdi. Araçların güvenli bir şekilde muhafazasından sorumlu olduğu gibi, çevresindeki duvarın dayanıklılığından ve sürekli bakımından da sorumludur. Bu durumda davalı otopark işleticisi S.Y.E'nin, diğer davalı ile birlikte sorumlu tutulması gerekirken, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 29.01.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy