MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Görevi yaptırmamak için direnme
HÜKÜM: Mahkumiyet
KARAR
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1- Sanığın üzerine atılı görevi yaptırmamak için direnme suçunu kabul etmediği, iddianamede sanığın eyleminin, kaçmak amacıyla polis memurlarının üzerinde bulunduğu motorsiklete bilerek ve isteyerek aracıyla çarpmak şeklinde anlatıldığı, Mahkemece sanık ve mağdur polis memurlarının beyanları dikkate alınarak, sanığın polis memurlarına kasıtlı olarak çarpmadığı gerekçesiyle kamu malına zarar verme suçundan beraat kararı verildiği halde görevi yaptırmamak için direnme suçunun ise unsurları itibariyle oluştuğunun kabul edildiği somut olayda, sanığın, kamu görevlilerine yönelik yaralama kastıyla hareket ettiğine dair dosyaya yansıyan iddia ve delilin bulunmaması karşısında, TCK'nın 265. maddesinde düzenlenen görevi yaptırmamak için direnme eyleminin cebir unsurunun oluşmadığının gözönüne alınmaması ve eylemin TCK'nın 89. maddesi kapsamında tartışılmaması,
2- TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesi'nin, 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararıyla, iptal edilmiş olması nedeniyle, uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,
3- Kabule göre;
Sanığın görevli polis memurları üzerine aracını sürdüğü kabul edilmesine karşın, TCK'nın 265/4. maddesinin uygulanmaması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken, 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.