MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ: Kişilerin huzur ve sükununu bozma
HÜKÜM: Mahkumiyet
KARAR
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, katılan vekilinin yüzüne karşı verilen hükümde, başvurulacak kanun yolu süresinin başlangıcının “kararın tebliğinden itibaren” olduğu açıklanarak yanılgı oluşturulduğundan, kendisine 01/04/2015 tarihinde gerekçeli karar tebliğ edilen katılan vekilinin, 05/04/2015 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek, tebliğnamedeki katılan vekilinin temyiz isteminin reddine dair düşünceye katılınmayarak, dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
Sanığa yükletilen kişilerin huzur ve sükununu bozma eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,
Sanık hakkında TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarının tümü yerine, TCK'nın 53/1-c bendindeki hak yoksunluklarına karar verilmiş ise de, mahkumiyetin kanuni sonucu olarak, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesinin 1 ila 3. fıkralarında öngörüldüğü biçimde infaz evresinde re'sen uygulanabileceği,
Anlaşıldığından sanık ... müdafii ve katılan ... vekilinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 23/01/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.