(634 S. K. m. 24, 33)
Dava: Dava dilekçesinde, dava konusu bölümün mesken haline getirilmesi ve davalı kiracının tahliyesi istenilmiştir. Mahkemece, davanın kabulü cihetine gidilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup, gereği düşünüldü:
Karar: Tapuda mesken olarak kayıtlı bulunan taşınmazın şirket merkezi yada bürosu olarak kullanılması, bu kullanım taşınmazı işyerine dönüştürdüğü için Kat Mülkiyeti Kanununun 24. maddesi hükmüne aykırı olduğuna dair mahkemece yapılan saptama yerinde ise de, davanın dayanağı olan Kat Mülkiyeti Kanununun 33. maddesi hükmü dikkate alındığında davalı şirketin doğrudan tahliyesine karar verilmeyerek bağımsız bölümün işyeri olarak kullanımına son verilmesine, meskene dönüştürülmesine, bunun için belli bir süre verilmesi ve bu süre sonunda meskene dönüştürülmediği takdirde tahliyeye karar verilmesi gerekir. Yasada öngörülen süre işyeri olarak kullanılan bağımsız bölümde meskene dönüştürülmesine yönelik fiziki tadilatın yapılması için değil, kira aktine dayanılarak bağımsız bölümü işgal eden davalıya, taşınmazı tapudaki niteliği gibi kullanıp kullanamayacağına dair tercihini yapması ve ayrıca işyeri olarak kullanmak zaruretinde ise işi için başka bir yer bulma ve taşınma amacına yöneliktir.
Bu hususlar dikkate alınmadan, davalı kiracıya herhangi bir süre verilmeden ve doğrudan tahliyeye karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.
Sonuç: Bu itibarla, yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince (BOZULMASINA), temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 1.3.1994 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy