(634 S. K. m. 20) (2004 S. K. m. 67)
Dava: Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
Karar: Kat Mülkiyeti Kanununun 20. maddesine göre, ana gayrimenkulün yönetimi için gerekli avans ve gider paylarının, yasa gereği bağımsız bölüm maliklerince ya da bağımsız bölümde kiracı veya başka bir sıfatla davalı olarak oturan kişiler tarafından karşılanması gerekmektedir. Bu alacağın ödenmesi için yapılan icra takibinin borcu olmadığı gerekçesiyle itiraz eden bağımsız bölüm maliki ya da kiracı İcra ve İflas Kanununun 67. maddesi hükmü gereği gecikme tazminatını da ödemek durumundadır. Ödemesi gereken miktar davalıya ihtar edildiği gibi, icraca çıkarılan ödeme emrinde de belirtilmiş olduğundan, bunun likit olmadığı, ödenmesinin yargılamayı gerektirdiği gerekçesi ile icra tazminatı isteminin reddi doğru görülmemiştir. İtiraz üzerine açılan davanın kısmen kabulü, icra tazminatı isteminin reddini gerektirmez.
Bundan ayrı Kat Mülkiyeti Kanununun 20. maddesinde gider ve avans payının tamamını ödemeyen kat maliki ödemede geciktiği günler için aylık %10 hesabıyla gecikme tazminatı ödemekle yükümlü olup, vekaleten de olsa kat malikleri toplantısına katılan ve karşılık ihtarname çekip cevaplara muhatap olan davalıların bu yükümlülükten haberleri olmadığını ileri süremeyecekleri gibi böyle bir savunmaları da yoktur.
Bu durumda, davalıların müteselsilen sorumlu oldukları da dikkate alınarak 1991 ve 1992 yılları için hesaplanarak gecikme tazminatından da sorumlu oldukları kabul edilmelidir.
Sonuç: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK. nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.10.1994 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy