(634 S. K. m. 4, 19, 33)
Dava: Dava dilekçesinde eski hale iade istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
Karar: Dava, kat irtifaklı anagayrimenkulün sahil kesimindeki ortak kullanım alanında davalı yönetici tarafından yaptırılan inşaatın, özel mülkiyete de tecavüz niteliğinde olduğundan bahisle Kat Mülkiyeti Yasası, Kıyı Yasası, İmar Yasası ve Medeni Yasaya aykırı olan bu inşaatın yıkılıp eski hale getirilmesi ve bu suretle tecavüzün önlenmesi istemine ilişkindir.
Mahallinde yapılan keşif sonunda bilirkişi Harita Kadastro Mühendisi tarafından düzenlenen 5.9.2001 tarihli raporda, dava konusu 0,65 metre yükseklikteki beton platformun anagayrimenkul içerisinde davacıya ait meskenin güney kısmında ve sitenin ortak alanında yer aldığı açıklanmış, şehir plancısı olan diğer bilirkişi nin 11.9.2001 tarihli raporunda sözkonusu beton platformun kıyı kenar çizgisi dışında kaldığı belirtilmiştir.
Bilirkişilerin bu saptamalarına göre dava konusu platformun, davacının da kat maliki bulunduğu anagayrimenkulün, yapılar dışında kalan ortak yerinde inşa edilen bir tesis niteliğinde olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın çözümünde Kat Mülkiyeti Yasası hükümlerinin uygulanması gerekir.
Kat Mülkiyeti Yasasının 19.maddesinde kat maliklerinin anagayrimenkulün bakımına ve mimari durumuyla güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecbur olduğu öngörülmüş ve bunlardan herhangi birinin bütün kat maliklerinin rızası olmadıkça anagayrimenkulün ortak yerlerinde inşaat, onarım ve tesis yaptırması yasaklanmıştır. Bu mecburiyet ve yasaklar kat maliki olup olmadığına bakılmaksızın kat maliklerinin vekili durumundaki yönetici içinde geçerlidir.
Dosya içerisinde bulunan 23.7.2000 tarihli kat malikleri kurulu kararının dilek ve temenniler bölümünde, deniz tarafının tanziminden söz edilmiş olması dava konusu platformun yönetici tarafından yapılmasına izin verildiği anlamına gelmez. Şu kadar ki; Yargıtay uygulamalarında yöneticilerin, ancak anagayrimenkul-deki yapı veya yapılar için yakın tehdit ve tehlike oluşturan durumların önlenmesi bakımından, ortak yerlerde acil ve zorunlu onarım, tadilat ve tesisleri yapabileceği kabul edilmektedir. Davalı yönetici savunmasında sözkonusu platformun depreme dayalı hasarın giderilmesi ve anagayrimenkulün kaymasını önlemek için yapıldığını bildirmiştir. Bu durumda mahkemece, bu yapılan işin acil ve zorunlu olup olmadığının bilirkişiye, bilimsel ölçümleme ve tetkike dayalı şekilde tespit ettirilip alınacak rapor sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken bağımsız bölüme tecavüzün olmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.
Sonuç: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 1.10.2002 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy