(634 S. K. m. 19, 33)
Dava: Dava dilekçesinde ortak yere el atmanın önlenmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Yargıtay Kararı
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
Karar: Dava, ortak yer olan bahçeye betondan yapılan yürüyüş yolunun mimari projeye aykırı olduğu savıyla kaldırılıp bahçenin eski hale getirilmesi istemine ilişkindir.
Kat Mülkiyeti Yasası'nın 19. maddesi hükmü uyarınca kat malikleri ana taşınmazın mimari durumu ile güzelliğini titizlikle korumaya zorunlu oldukları gibi, kat maliklerinden biri bütün kat maliklerinin rızası olmadıkça ana taşınmazın ortak yerlerinde inşaat, onarım, tesis ve değişiklikler yaptıramaz. Dava konusu edilen bahçeye beton dökülerek yürüyüş yolu yapılması bu bahçenin özgülendiği amaca uygun ve zorunlu bir değişiklik olmadığı, buna tüm kat maliklerinin rızasının da bulunmadığı gözetilerek, davanın kabulü ile bahçenin eski hale getirilmesine karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçeyle davanın reddi doğru görülmemiştir.
Sonuç: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.04.2004 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy