(2942 S. K. m. 11)
Dava: Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Yargıtay Kararı
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kâğıtlar okunup gereği düşünüldü:
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.
Ancak;
1-Dosya içerisindeki belediye başkanlığı yazısında dava konusu taşınmazın planlı alanda kalan kadastro parseli olduğu bildirilmiş ise de, davacı vekilinin temyiz dilekçesinde, Kayalıoğlu Beldesi için hazırlanan plan tadilatında, davalıya ait taşınmazın imar planının dışında kaldığı ve imar planı tadilatının kesinleştiği iddiası dikkate alınarak belediye başkanlığından imar plan tadilatı olup olmadığı, tadilat yapılmış ise tarihi, dava tarihinden önce gerçekleşmiş bir plan tadilatı olması durumunda, dava konusu taşınmazın Kayalıoğlu Beldesi imar planında kalıp kalmadığı, plan kapsamında ise planın tarihi, ölçeği (1/1000 veya 1/5000) ve türünün (nazım veya uygulama), etrafının meskûn olup olmadığının, meskûn olan mevkinin dava konusu taşınmaza uzaklığının, iskan amacına yönelik olarak yapılaşma olasılıklarının belediye başkanlığından sorularak alınan cevabın dosyaya konulması ve taşınmazın arsa vasfı değerlendirilerek aksi durumda bilirkişilerden bu hususu açıklayan rapor alınması,
2-Dava konusu ve bilirkişilerin hükme esas alınan ek raporunda somut emsal olarak incelenen 2263 parsel birbirine yakın olup (aralarında 2 adet parsel var) bilirkişi kurulunca da dava konusu taşınmazda benzer konumda olması nedeni ile emsal olarak değerlendirilmiş olmasına rağmen, dava konusunun Akhisar Organize Sanayi yoluna 150 m. cepheli olması nedeni ile emsalden %100 daha değerli kabul edilmiştir. Her iki parselinde yola konumları (hangi yola cepheli oldukları), uzaklıkları, bu durumun parsellere kattığı değerler yeterince açıklanmadan dava konusu taşınmazın emsalden %100 değerli kabul edilmesi,
3-2942 Sayılı Yasanın 11. maddesinin (d) bendi gereğince emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmaz ile emsalin karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Bu itibarla dava konusu taşınmazların ve emsalin emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin oranı ile bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişki giderilmelidir. Dosyadaki kayıtlara göre 2010 yılında dava konusu 2260 parsel sayılı taşınmazın emlak vergisine esas değeri 13800 TL, emsal alınan 2263 parselin değeri ise 62540 TL dir. Buna göre emsal taşınmazın dava konusu taşınmazdan daha değerli olduğu, buna göre en fazla eşdeğer kabul edilerek değerlendirme yapılabileceği düşünülmeden dava konusu taşınmaz daha değerli kabul edilerek vergi değerlerine ters düşecek şekilde değerlendirme yapan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulmuş olması,
4-Tamamı 6900 m² olup 1164 m² si yol olarak kamulaştırılan taşınmazda arta kalan kısmın değerinde kamulaştırma nedeni ile artış meydana gelip gelmediğinin tespiti ile varsa artış miktarı tespit edilerek tayin edilen kamulaştırma bedelinden çıkarılması gerektiğinin bilirkişi kurulu raporunda dikkate alınmaması,
Doğru görülmemiştir.
Yukarıda açıklanan hususlar ile ilgili gerekli belgeler belediye başkanlığından getirtilip bilirkişilerden bozma doğrultusunda rapor alınıp oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.
Sonuç: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24.01.2013 gününde oybirliği ile, karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy