(634 S. K. m. 24) (743 S. K. m. 2)
Dava: Dava dilekçesinde meskenin işyerine çevrilmesine izin verilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
Karar: Kat Mülkiyeti Kanununun 24. maddesi 2. fıkrası hükmüne göre tapuda mesken olarak kayıtlı bulunan bağımsız bölümün işyerine çevrilebilmesi, tüm kat maliklerinin oybirliğini gerektirir. Davalı kat maliki, meskenin işyerine çevrilmesi konusundaki karara olumlu oyla katılmamakla, yasadan doğan hakkını kullanmıştır. Böyle bir hakkın kullanımının, Medeni Kanunun 2. maddesinin 2. fıkrasında sözü edilen sırf gayri ızrar amacına yönelik olduğu ve bu suretle hakkın suiistimali niteliğinde bulunduğu söylenemez. Ana gayrimenkulde, mesken olarak kullandığı bağımsız bölümün maliki davalı, diğer bağımsız bölümlerin işyerine dönüştürülmesi, bağımsız bölümden mesken olarak yararlanmasına zarar verebilecek ya da yararlanmasını azaltabilecek sonuçların doğmasına neden olabilecektir.
Diğer taraftan Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına uygun müstakar kararlarında da açıklandığı üzere hakim, özel bir yasa hükmü olmadıkça bağımsız bölüm malikinin iradesi yerine kaim olarak hüküm tesis edemez.
Bu durumda davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu şekilde davalının muvafakat vermiş olduğunun kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.
Sonuç: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22.05.1995 gününde oybirliği ile karar verildi.(¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy