(634 S. K. m. 17) (2004 S. K. m. 67)
Dava: Dava dilekçesinde itirazın iptali istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Karar: Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
Dava, önce kooperatif konusu olarak mevcut olan taşınmaz üzerinde daha sonra ortaklar adına ayrı ayrı kat irtifakı tesis edilmiş bulunan anagayrimenkulün üzerinde yapılacak yapının tamamlanması için kendilerine düşen borçlarını yerine getirmeyen paydaş aleyhine, kat irtifakı malikleri kurulu tarafından seçilen "kat irtifakı kurulu" tarafından açılmış alacak davasıdır.
Kat Mülkiyeti Kanununun 17. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre kat irtifakı sahipleri yapının tamamlanması için kendi aralarından veya dışardan yönetici tayin edebilir ve bu yönetici kat mülkiyeti yöneticisinin tüm görev yetki ve sorumluluklarına haiz olması nedeniyle borçlarını yerine getirmeyen kat irtifakı sahibi aleyhine dava açabilir ise de, mevzuatımıza göre kat irtifakı yalnız bir parsel üzerinde pay sahibi olan kişiler arasında kurulabilir. Dosya içeriğinden anlaşıldığına göre kat irtifakına konu olan parseller 4 adet olup, tasfiye halindeki kooperatif üyeleri bu parsel üzerinde kat irtifakı malikidirler. Davacı olan kat irtifakı kurulu (yönetici) her bir parselde paydaş olan malikler tarafından değil taşınmazların tümünde paydaş olanlar tarafından seçilmiştir. Bu suretle de 4 adet parsel üzerinde kurulu tüm kat irtifakı maliklerinin temsilcisi olarak kabul edilmiştir. Bu şekilde seçilen bir yönetici Kat Mülkiyeti Kanununun 17/2. maddesinde öngörülen yönetici niteliğinde değildir ve bu nedenle de o yöneticiye Yasayla verilen hakları kullanamaz.
Seçilen bu yöneticilerin biran için Kat Mülkiyeti Kanununun 17/1. maddesi hükmüne göre yetkili olabilecekleri düşünülse bile yine yukarıda açıklandığı gibi kat irtifakı maliki sıfatıyla sahip olacakları yetki ancak kendilerinin paydaş oldukları parselde paydaş olan kat irtifakı maliklerine karşı yöneltilebilecek davada geçerli olup, ayrıca dava konusu olan alacağın da ancak bu parsel üzerinde yapılacak yapının bitirilmesi için gerekli giderlere ilişkin olabilir. Oysa istenen gider sırf bir parsel için değil tüm parseller üzerinde yapılacak binalarla ilgilidir.
Sonuç itibariyle davacılar tek parsel üzerinde kurulu kat irtifakı maliklerince seçilmiş yönetici olmadıkları gibi, istenen gider de münhasıran bu parsel üzerinde inşaa edilecek bina ile ilgili olmadığından Kat Mülkiyeti Kanununun 17. maddesinin 1 ve 2. fıkralarının ve dolayısıyla Kat Mülkiyeti Kanunu hükümlerinin uygulanması mümkün olmayıp, taraflar arasındaki uyuşmazlığın müddeabih miktarları da dikkate alınarak genel hükümler dairesinde ve Asliye Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekir.
Bu durumda Asliye Hukuk Mahkemesinde bakılmak üzere görevsizlik kararı verilmesi gerekirken esas hakkında hüküm tesisi doğru görülmemiştir.
Sonuç: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 7.11.1996 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy