(634 S. K. m. 19, 32, 42)
Dava: Dava dilekçesinde otopark haline getirilen bahçenin eski hale iadesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
Karar: Dava dilekçesinde, ana gayrimenkulün üzerindeki bina dışında kalan ve bahçe olarak nitelendirilen alanda, üstü eternitle örtülmüş 16 araç sığabilecek kapasitede inşa edilen otopark'ın kat maliklerinin tamamının muvafakatı olmadan yapılmış olması nedeniyle bahçeye yapılan diğer ışıklandırma, çiçeklendirme vs. tesislerle birlikte kaldırılması istenilmiş, mahkemece üstü kapalı olarak imal edilen park yerinin Kat Mülkiyeti Kanununun 19/2.maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle yıkılarak kaldırılmasına ve eski hale getirilmesine, sair isteklerin aynı Yasanın 42. maddesi kapsamında olduğundan reddine karar verilmiştir.
Kat Mülkiyeti Kanununun 42. maddesinde, ortak yerlerin düzgün ve bunların kullanımının daha rahat ve kolay hale kurulmasına yarayacak bütün yenilik ve ilavelerin, Kat Maliklerinin sayı ve arsa payı çoğunluğuyla verecekleri karar üzerine yapılabileceği öngörülmüştür. Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre projesinde özel bir amaca tahsis edilmemiş bulunan ortak yerlerin, ihtiyaç duyulan sair maksatlar için dahi kullanılabileceği ve bunun için yukarda açıklanan 42. madde kapsamında yenilik ve ilavelerin yapılabileceği kabul edilmektedir. Somut olayda, dava konusu kapalı otopark tesisinin yapıldığı yer onaylı projesinde bahçe olarak zikredilmemiş olup, boşluk olarak görünmektedir. Bu yerde dört tarafı demir direk ve üstü eternitle örtülü otopark yapılmış olması da bir yenilik ve ilave niteliğinde olduğu gibi, bu yapının imara uygunluğu da yetkili belediye imar müdürlüğünce verilmiş ruhsatla teyit edilmiştir.
Kat malikleri kurulunun 9.1.1983 tarihli kararıyla bahçede üstü kapalı park yeri yapılmasına 27 bağımsız bölümden oluşan apartmanın kat maliklerinden 18'inin katılımıyla sayı ve arsa payı çoğunluğu sağlanarak, katılanların oybirliğiyle karar verilmiştir. Kat Mülkiyeti Kanununun 32. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre, kat malikleri kurulu tarafından sözleşme, yönetim planı ve kanun hükümleri uyarınca verilecek kararlara bütün kat malikleri ile külli ve cüzi halefleri uymakla yükümlüdür.
Açıklanan nedenlerle mahkemece, anılan Yasanın 42. maddesine uygun olarak yeterli çoğunlukla verilen karar, bu yeri sonradan satın alan davacıyı da bağladığından, kapalı park yerine yönelik davanın da reddine karar verilmesi gerekirken, bu yöne ilişkin istek yönünden davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.
Sonuç: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK. nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.02.2001 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy