(2004 S. K. m. 67) (634 S. K. m. 20, 22)
Dava: Dava ve birleştirilen dava dilekçesinde ortak giderleri ödemeyen davalılar hakkında yapılan icra takibine karşı ileri sürülen itirazın iptali istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davacı ve davalı belediye vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
Karar: Davacı-... ... Kültür ve Ticaret Merkezi İşhanı Yöneticisi- Muhittin ... vekillerinin 14 Nisan 2000 tarihli dava dilekçesinde, dava konusu otoparkın (74 nolu bağımsız bölüm) kiracısı Davalı Abdurrahman ...nin 2000 yılı Mart ayı ortak gider borcunu süresinde ödememesi nedeniyle hakkında Eskişehir 1. İcra Dairesinin 2000/1703 sayılı dosyası üzerinden yapılan icra takibine karşı vaki itirazının iptali ile takibin devamına, asıl alacak üzerinden %40 icra inkar tazminatına hükmedilmesi; kat maliki olması nedeniyle genel gider ve yakıt aidatlarından kiracı ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olan diğer davalı Eskişehir Büyükşehir Belediyesinden de alacağın tahsiline karar verilmesi istenilmiştir. Aynı davacının aynı davalılar hakkında aynı İcra Dairesinde 2000 yılı Nisan ayı aidat borcunun ödenmemesinden dolayı 2000/2309 esas sayılı dosya üzerinden yapılan icra takibine davalı borçluların vaki itirazlarının iptali ile takibin devamına asıl alacak üzerinden %40 icra inkar tazminatı hükmedilmesi de 8 Mayıs 2000 tarihli dava dilekçesi ile istenilmiş olup, mahkemece bu iki dava irtibatlı görülerek 2000/506 esas sayılı birinci dava dosyası ile birleştirilmiş ve bu dosya üzerinden yargılama yürütülmüştür.
Davalılardan Abdurrahman her iki takibe karşı yaptığı itirazında ve yargılama sırasındaki savunmasında, merkezi ısıtma sisteminin kendi bağımsız bölümü ile bağlantısı olmadığından ısınma giderlerinden sorumlu tutulamayacağını, keza güvenlik görevlilerinin kendisine hizmet vermediğinden bunların ücreti ile ilgili giderden de sorumlu olamayacağını ve takip edilen giderin fahiş bulunduğunu iddia ederek takibin durdurulmasını istediğini bildirmiştir. Diğer davalı belediye vekili de ortak giderlerden diğer davalı kiracının sorumlu olduğunu ve bu nedenle belediyenin borcunun bulunmadığını varsa kiracının ödenmeyen borçlarından dolayı kendilerine ihbar yapılmadığını, aradan geçen zamana ilişkin faiz istemini kabul etmediklerini ve istenen inkar tazminatının da yasal dayanaktan yoksun olduğunu bildirmiştir.
İşhanının defter ve kayıtları üzerinde iki kez bilirkişi incelemesi yaptırılmış, 20.12.2000 havale tarihli birinci bilirkişi raporunda davalıların yakıt giderinden sorumlu olmayacağı belirtildikten sonra diğer ortak giderlerden dolayı davalıların 2000 yılı Mart ve Nisan aylarının her birisi için talebin de üzerinde 317.300.168'er TL. borçlu bulunduğunun tespit edildiği bildirilmiş, 26.2.2001 tarihli ikinci bilirkişi raporunda ise, davalıların ortak yakıt giderinden sorumlu olmadığı gibi müstakil kendi sayaçlarının bulunması nedeniyle ortak aydınlanma, su ve atık su giderinden sorumlu tutulamayacağı, (6) kişiden oluşan güvenlik görevlilerinden de 3ünün ücretlerinden payı oranında sorumlu olacağı görüşüyle davalıların 2000 yılının Mart ve Nisan aylarının her birisi için müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları miktarın 61.736.558'er TL. olduğunun saptandığı belirtilmiştir.
Mahkemece ikinci bilirkişi raporu esas alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kat Mülkiyeti Kanununun 20. maddesi hükmüne göre kat maliklerinden her birisi aralarında başka türlü anlaşma olmadıkça anagayrimenkulün ortak giderlerinden maddede belirtilen esaslar çerçevesinde sorumludur. Aynı yasanın 22.maddesi uyarınca da bu ortak giderlerin ödenmesinden kiracılar da malikle birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu bulunmaktadır.
Dosya içerisinde mevcut anagayrimenkulün yönetim planının 12. maddesinde, kat maliklerinin, ücretle çalışan kapıcı ve kalorifercinin ücret, sigorta, prim vs. giderlerine eşit olarak; anagayrimenkulün yakıt giderleri ile merkezi ısıtma sisteminin bakım ve onarım giderlerine kendi bağımsız bölümlerinin yapı kullanım belgesinde (m2) olarak belirtilen alanları oranına göre diğer giderlere de arsa payları oranında katılmakla yükümlü oldukları öngörülmüştür.
Dosyada anayapının merkezi ısıtma sisteminin uygulama projesi bulunmamakta ise de, kat malikleri kurulunun 1.9.1998 tarihli doğalgaza dönüşüm kararında davalıların mülkiyet ve kullanımında olan 74 nolu bağımsız bölümün (otopark) ısıtma sistemi dışında tutulduğu ve kat malikleri kurulunun ortak giderlerle ilgili 18.2.2000 tarihli kararının ve bu karara dayanak teşkil eden işletme projesinin uygulanması konusunda işhanı yönetim kurulunun- belediye temsilcisi Farukin de katıldığı- 23.2.2000 tarihli toplantıda aldığı kararda da bu durumun teyit edildiği anlaşıldığından her iki bilirkişi raporunda, davalıların yakıt giderinden sorumlu tutulmamaları gerektiği sonucuna varılmasında bir isabetsizlik yoktur.
Ancak, Kat Mülkiyeti Kanununun yukarıda sözü edilen 20. maddesinin ilk fıkrasının (c)bendine göre kat maliklerinin ortak yer veya tesisler üzerindeki kullanma hakkından vazgeçmek veya kendi bağımsız bölümünün durumu dolayısıyla bunlardan faydalanmaya lüzum ve ihtiyaç bulunmadığını ileri sürmek suretiyle bu gider ve avans payını ödemekten kaçınamayacağı gibi davaya konu bağımsız bölüm malikinin ortak giderlerin bir kısmından sorumlu olmayacağına veya kısmen sorumlu olacağına dair kat maliklerince verilmiş bir karar mevcut değildir. Yönetim planında da böyle bir muafiyet öngörülmemiştir.
Bu durumda, ikinci bilirkişi kurulu raporunda davalıların bir kısım giderlerden sorumlu olmayacağı veya kısmen sorumlu olacağı yolundaki saptaması dayanaktan yoksun olduğundan itibar edilemez.
Mahkemece yukarıda açıklanan esaslar çerçevesinde ve her iki bilirkişi raporları arasında saptanacak çelişkilerin giderilmesi bakımından bilirkişilerden ek rapor alınmalı ve raporların bozmaya uygunluğu denetlendikten sonra hasıl olacak sonuca göre karar verilmelidir.
Sonuç: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 10.07.2001 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy