(634 S. K. m. 19, 42)
Dava: Dava dilekçesinde, ortak yere müdahalenin men'i istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
Karar: Davacı vekili dava dilekçesinde davalının ortak alana araba park etmek suretiyle yaptığı müdahalenin önlenmesi ve söz konusu ortak alanın sınırları belirlenerek kapı ya da duvar yapılması yönünde karar verilmesini istemiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.
Ancak;
Dosya içindeki bilgi ve belgeler ve özellikle bilirkişi raporunun incelenmesinde, davalının arabasını park ettiği yerin ortak alan olduğu anlaşılmaktadır. Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 42. maddesi ve Yargıtay uygulamalarına göre özel amaca tahsis edilmemiş bulunan arsanın boşluk alanlarının otopark olarak kullanılmasında (diğer kat maliklerini rahatsız etmemek koşuluyla) kat maliklerinin sayı ve arsa payı çoğunluğuyla karar alması söz konusu ortak yer proje ile veya yerleşim planı ile özel bir amaca özgülenmiş ise (örneğin bahçe vs. gibi) Kat Mülkiyeti Yasasının 19. maddesi gereğince tüm kat maliklerinin 4/5'inin rızası gerekmektedir. Buna göre mahallinde keşif yapılarak mimari projesi ve yerleşim planı uygulanmak suretiyle davalının aracını park ettiği alanın niteliği (bahçe, otopark vs.) özel amaca tahsisli ortak yer olup olmadığı kesin olarak belirlendikten sonra boşluk alan olduğunun anlaşılması halinde kat maliklerinin otopark olarak kullanımı yönünde sayı ve arsa payı ile alınmış bir kararın olup olmadığı özel amaca tahsisli ise kat maliklerinin 4/5'inin rızasının bulunup bulunmadığı belirlenip diğer kat maliklerine bu yerin otopark olarak kullanılmasının herhangi bir zarar verip vermediği de araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yetersiz araştırma ve eksik inceleme sonucu bu istemin de reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.
Sonuç: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK. nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy