(4721 S. K. m. 116) (5737 S. K. m. 27) (Vakıflar Yönetmeliği m. 19) (Türk Medeni Kanunu Hükümlerine Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük m.30)
Dava ve Karar: Dava dilekçesinde, vakfın sona erdiğinin tespiti istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vakıf tarafından temyiz edilmiştir.
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.
Ancak;
1- Dava dilekçesinde, amacının gerçekleştirilmesi imkansız hale gelen vakfın sona erdirilmesi istenilmiş olup, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 116 ncı maddesi vakfın sona ermesini, Tüzüğün 30. maddesi ise vakfın dağılmasını öngördüğü hususu gözetilerek koşullarının gerçekleşmesi durumunda kavram birliğinin sağlanması bakımından vakfın dağılmasına (sona ermesine) hükmedilmesi gerekirken, vakfın tasfiyesine karar verilmesi,
2- Vakfın sona ermesi işlemlerinin uygulamada duraksamaya yol açmadan yapılabilmesi amacıyla 5737 sayılı Vakıflar Kanununun 27. ve Vakıflar Yönetmeliğinin 19 uncu maddeleri uyarınca bir tasfiye kurulunun oluşturulmaması,
3- Vakfın sona ermesi halinde vakfın senedinin 22 nci maddesi de gözetilerek tasfiyeden arta kalan mal ve hakların intikalini düzenleyen 5737 sayılı Vakıflar Yasası'nın 27 nci maddesi hükmü uyarınca mahkemece bir karar verilmesi gerektiğinin dikkate alınmaması,
Doğru görülmemiştir
Sonuç: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün HUMK.nun 428 inci maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20.06.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy