Borçlunun ödeme şartını ihlâl suçundan sanık ...'nün 2004 sayılı İcra ve İflâs Kanunu’nun 340. maddesi uyarınca 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına dair Alanya 1. İcra Ceza Mahkemesinin 16/02/2017 tarihli ve 2016/1144 Esas, 2017/338 Karar sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 26/04/2018 gün ve 94660652-105-07-1748- 2018-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03/05/2018 gün ve KYB.2018/37150 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.
Anılan ihbarnamede;
Dosya kapsamına göre; 2004 sayılı Kanun'un 340. maddesi gereğince taahhüdü ihlâl suçunun oluşması için taahhüt tutanağında toplam borç miktarının, işleyen ve işleyecek faizin, vekâlet ücreti, icra harç ve giderlerinin birlikte belirlenerek borçlunun taahhüdüne esas olan miktarın açıkça gösterilmesi gerektiği, 20/04/2016 tarihli taahhütnamede takip sonrası faiz 209,83 Türk lirası, diğer faiz 209,83 Türk lirası, borcun belirtilen vadelerde ödenmesi halinde de 1.672,53 Türk lirası faiz işleyeceği belirtilmiş ise de; işlemiş ve işleyecek faiz miktarlarının ayrı ayrı hesaplanarak gösterilmediği, bu bağlamda takip tarihinden taahhüt tarihine kadar ve taahhüt tarihinden son taksit tarihine kadar işleyen ve işleyecek faiz miktarlarının taahhüt tutanağında ayrı ayrı gösterilmemesi nedeniyle belirsizlik bulunduğundan taahhüdün geçerli olmadığı anlaşılmakla, sanığın üzerine atılı suçun unsurlarının oluşmaması nedeniyle, sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;
20/04/2016 tarihli taahhüt tutanağı incelendiğinde, icra takip öncesi işlemiş faizin 793,13 TL olarak gösterildiği, takip sonrası faiz olarak gösterilen 209,83 TL’nin takip tarihi olan 07.04.2016 tarihi ile taahhüt tarihi olan 20/04/2016 tarihi arasında işlemiş faiz olduğu, işleyecek faiz olarak gösterilen 1.672,53 TL’nin de taahhüt tarihi olan 20/04/2016 tarihinden son ödeme tarihine kadar işleyecek faiz olduğunun anlaşılması karşısında, işlemiş veya işleyecek faiz konusunda bir belirsizlik bulunmadığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteğinin REDDİNE, 30/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.