MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi
SUÇ: 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık
HÜKÜM: Mahkumiyet
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:
Sanığın ayrı yaşadığını beyan ettiği ve temyiz dilekçesi ekinde sunulan İstanbul Anadolu 3.Aile Mahkemesinin 2015/284 Esas ve 2015/297 Karar sayılı boşanma ilamıyla 30/04/2015 tarihinde boşandığı ve mahkemenin gerekçeli kararının tebliğ edildiği tarihte boşandığı anlaşılmakla bu nedenle sanığa yapılan gerekçeli karara ilişkin tebliğ işlemi geçersiz olup temyiz isteminin reddine dair 28/08/2015 tarihli ek karar ile sanık müdafii tarafından sanığın borçlu şirketin hisselerini devrederek şirket müdürlüğünün sona erdiği ileri sürülerek aynı mahkemeden yargılamanın yenilenmesini talep ettiği ve bu talep üzerine mahkemece yargılamanın yenilenmesi talebi kabul ederek yargılamaya devamla yargılamanın iadesi talebinin reddine dair verdiği 01.12.2016 tarihli ek kararı kaldırılarak sanık hakkında 16.04.2015 tarihinde verilen kararın kesinleşmediği anlaşılmakla sanığın öğrenme üzerine hükmü süresinde temyiz ettiği kabul edilerek;
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Dosya kapsamında yer alan 30.06.2010 tarihli Ticaret Sicil Gazetesinde sanığın şirket yetkilisi olduğu bildirilmiş ise de, şirketin karar defteri ile 16.08.2011 tarihli noter hisse devir sözleşmesi ile sanık ... ’in hisselerinin tamamını ....’e devrettiği ve şirket ile ilgisi kalmadığı anlaşılmakla, borçlu şirketin yetkilisinin belirlendiği tüm kararları içeren Ticaret Sicil Gazetesi örnekleri getirtilip tetkik edilerek sanığın şirket yetkilisi kesin olarak belirlendikten sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik kovuşturmayla yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,
Kabule göre de,
02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,
Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye kısmen uygun olarak HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 18.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.