Borçlunun ödeme şartını ihlâli suçundan sanık ...’ın 2004 sayılı İcra ve İflâs Kanunu’nun 340. maddesi gereğince 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına dair Antalya 4. İcra Ceza Mahkemesinin 27/04/2016 tarihli ve 2016/133 esas, 2016/393 sayılı; Antalya 3. İcra Ceza Mahkemesinin 13/05/2016 tarihli ve 2016/143 esas, 2016/443 sayılı; Antalya 4. İcra Ceza Mahkemesinin 08/06/2016 tarihli ve 2016/134 esas, 2016/524 sayılı kararları aleyhine Adalet Bakanlığının 04/01/2018 gün ve 94660652-105-07-7197-2017-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15/01/2018 gün ve KYB.2018-3025 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.
Anılan ihbarnamede;
Dosyalar kapsamına göre; 18/08/2015 tarihinde alacaklı Denizbank A.Ş. vekili tarafından borçlu ... aleyhine Antalya 3. İcra Müdürlüğünün 2015/8541 sayılı dosyası ile 3.010,49 Türk lirası; 2015/8543 sayılı dosyası ile 9.051,72 Türk lirası ve 2015/8544 sayılı dosyası ile 2.264,00 Türk lirası alacak için ilâmsız icra takibi yapıldığı, anılan takip dosyalarında her ne kadar borçlunun mernis adresine çıkarılan ödeme emirleri bilâ tebliğ iade edilmiş ise de, borçlu tarafından 14/10/2015 tarihinde her üç icra takip konusu alacak için ayrı ayrı ödeme taahhüdünde bulunulduğu, icra takip dosyalarında takiplerin dayanağı kredi sözleşmelerinin bulunmadığının görülmesi üzerine, anılan kredi sözleşmelerinin gönderilmesinin istenmesine karşılık sadece Antalya 3. İcra Dairesinin 2015/8541 sayılı dosyasına 29/08/2014 tarihli olduğu anlaşılan kredi sözleşmesi fotokopisinin konulduğunun görüldüğü, bu durumda her üç icra takibine ve dolayısıyla her üç tazyik hapsine konu alacağın aynı kredi sözleşmesine dayanan tek bir borç olarak değerlendirilmesi gerektiği, nitekim ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 29/09/2009 tarihli ve 2009/16-188 esas, 2009/205 karar sayılı ilamında belirtildiği şekilde aynı borç ilişkisi nedeniyle toplam tazyik hapsi miktarının 3 ayı geçemeyeceğine karar verilmiş olması karşısında, her ne kadar Antalya 4. İcra Ceza Mahkemesinin 30/06/2017 tarihli ve 2016/134 esas, 2016/524 sayılı ek kararı ile Antalya 3. İcra Müdürlüğünün 2015/8544 sayılı takip dosyasında borçlunun borcunu ödediğinden dolayı cezanın bütün neticeleriyle düşmesine karar verilmiş ise de, Antalya 4. İcra Ceza Mahkemesinin 27/04/2016 tarihli ve 2016/133 esas, 2016/393 sayılı kararı ile Antalya 3. İcra Ceza Mahkemesinin 13/05/2016 tarihli ve 2016/143 esas, 2016/443 sayılı kararından, sanığın ayrı ayrı 3 aya kadar tazyik hapsine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;
Antalya 4. İcra Ceza Mahkemesinin 30/06/2017 tarihli ve 2016/134 Esas, 2016/524 Karar sayılı ek kararı ile Antalya 3. İcra Müdürlüğünün 2015/8544 sayılı takip dosyasında borçlunun borcunu ödediğinden dolayı cezanın bütün neticeleriyle düşmesine karar verildiği, Antalya 4. İcra Ceza Mahkemesinin 27/04/2016 tarihli ve 2016/133 Esas, 2016/393 Karar sayılı karar ile Antalya 3. İcra Ceza Mahkemesinin 13/05/2016 tarihli ve 2016/143 Esas, 2016/443 Karar sayılı karar sayılı dosyalarında ise şikayete konu Antalya 3. İcra Müdürlüğü’nün 2015/8541 E. ve 2015/8543 E. sayılı icra dosyaları incelendiğinde, her iki dosyaya sunulan bireysel kredi sözleşmesi suretlerine ve “Örnek:1” takip taleplerinde yer alan kredi sözleşmesi numaralarına göre, tarafları aynı olmakla beraber, alacağın ayrı borç ilişkilerinden kaynaklandığı anlaşılmakla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteği yerinde görülmediğinden REDDİNE, 28/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.