Borçlunun ödeme şartını ihlâl suçundan sanık ...’nin, 2004 sayılı İcra ve İflâs Kanunu’nun 340. maddesi gereğince 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına dair Konya 2. İcra Ceza Mahkemesinin 17/05/2018 tarihli ve 2018/10 Esas, 2018/611 Karar sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Konya 3. İcra Ceza Mahkemesinin 06/06/2018 tarihli ve 2018/105 Değişik İş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 09/10/2018 gün ve 94660652-105-42-9749-2018- Kyb sayılı yazılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22/10/2018 gün ve KYB. 2018/84829 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.
Anılan ihbarnamede;
Dosya kapsamına göre, 2004 sayılı İcra ve İflâs Kanunu'nun 340. maddesi gereğince taahhüdü ihlal suçunun oluşması için taahhüt tutanağında toplam borç miktarının, işleyen ve işleyecek faizin, vekâlet ücreti, icra harç ve giderlerinin birlikte belirlenerek borçlunun taahhüdüne esas olan miktarın açıkça gösterilmesi gerektiğinden, Konya 3. İcra Müdürlüğünün 2016/10103 sayılı takip dosyasında bulunduğu 05/12/2016 tarihli taahhütnamede söz konusu taahhüt tarihi ile son ödeme tarihi arasındaki faize ilişkin bir açıklama olmadığı gibi alacaklının son ödeme tarihine kadar işleyecek faizden feragat beyanının da yer almadığı ve bu nedenlerle işleyen ve işleyecek faiz miktarının taahhüt tutanağında ayrı ayrı gösterilmemesi nedeniyle belirsizlik bulunduğundan taahhüdün geçerli olmadığı anlaşılmakla, sanığın üzerine atılı suçun unsurlarının oluşmaması nedeniyle beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;
05/12/2016 tarihli taahhüt tutanağında, icra takip öncesi işlemiş faizin 28,00 TL olarak gösterildiği, takip sonrası “faiz 2” olarak gösterilen 462,00 TL’nin takip tarihi olan 02/11/2016 tarihi ile taahhüt tarihi olan 05/12/2016 tarihi arasında işlemiş faiz olduğu, taahhüt tarihinden taksitlerin tamamının ödeneceği güne kadarki işleyecek faiz olarak 5.320,24 TL’nin gösterildiğinin anlaşılması karşısında, taahhüt tarihi ile son ödeme tarihi arasındaki faiz konusunda bir belirsizlik bulunmadığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteğinin REDDİNE, 06/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.