(2004 S. K. m. 184) (1086 S. K. m. 284)
Dava: Davacı, müflis C. Oto Kiralama A.Ş.'den 15.7.1993 tarihi itibarıyla 22.431.347.394.-TL. alacaklı olduğunu, bu alacağın 826.643.357.-TL.'sının reddedildiğini beyan ederek, reddedilen miktardaki alacağın masaya kayıt ve kabulünü talep etmiştir.
Davalı, taraflar arasında 30.9.1990 tarihli protokol yapıldığını ve masaya kabul edilen alacağın protokol uyarınca hesaplanan miktar olduğunu, davanın reddini talep etmiştir.
Mahkemece, 10.10.1994 tarihli bilirkişi raporuna göre, davacı bankanın alacağının 22.431.347.394.-TL. olduğunun tespit edildiğini, buna göre talebin yerinde olduğunu, 886.643.357.-TL. alacağın masaya kayıt ve kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı müflis C. Oto Kiralama A.Ş. tarafından temyiz edilmiştir.
Karar: 1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle, 30.9.1990 tarihli Protokolün 2/4. maddesi hükmünde, ana para ve faiz ödemelerinin ait oldukları döviz cinsinden yapılabileceği gibi, bu ödemelerin vade tarihlerindeki T.C. Merkez Bankası döviz alış kur'u üzerinden hesaplanacak Türk Lirası karşılığı olarak da ödenebileceği düzenlenmiş ise de, ne bu maddede ve ne de temerrüt halini düzenleyen 2/5. maddesi hükmünde, temerrüt halinde yabancı para borcunun ve faizinin T.C. Merkez Bankasının döviz alış kuru esas alınarak Türk Parasına çevrileceği hususunda bir anlaşma yapılmamış olmasına ve taraflar arasındaki ilişkiyi düzenleyen Genel Kredi Taahhütnamesinin 39/6. maddesi hükmünde döviz kredisinin geri ödenmesinde davacı bankanın tespit ettiği döviz kurlarının esas alınacağının kararlaştırılmış bulunmasına göre, davacı bankanın iflas tarihindeki döviz satış kurunun esas alınarak borcun hesaplanmasında bir isabetsizlik bulunmadığından, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2- Hükme dayanak yapılan bilirkişi raporunda, davacı Bankanın iflas tarihi itibarıyla ve Protokolün 2/5. maddesi hükmü gözetilerek faizli alacağı hesaplanırken, basit faiz mi, yoksa bileşik faiz metoduyla mı faizin hesaplandığı anlaşılmadığından, yetersiz olan bu rapora göre hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.
Sonuç: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 24.05.1995 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy