(2004 S. K. m. 72, 89)
Dava: Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmasız, davacı vekilince de duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek. Av. A. N. Özeren ile davalı vek. Av. İ. Sarıkaya'nın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2- Davalı vekilinin temyizine gelince; Davacının İİK. nun 89 uncu maddesine dayanarak açtığı menfi tespit davası reddedilmiştir. Anılan hükmün üçüncü fıkrasında, menfi tespit davasının reddi halinde davacının (üçüncü şahsın) mahkemece dava konusu şeyin %40'ından aşağı olmamak üzere tazminata mahkum edileceği öngörülmüştür. Söz konusu tazminata hükmetmek için talep gerekmediği gözetilmeden, davalı lehine tazminata karar verilmemesi isabetli görülmemiştir.
Sonuç: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davalı yararına takdir edilen 97.500.000.-TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine, peşin harcın istek halinde iadesine, 07.03.2002 gününde oybirliği ile karar verildi.(¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy