(2004 S. K. m. 72) (818 S. K. m. 249)
Dava: Taraflar arasındaki birleştirilen menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacılar vek. Av.İsmail Yaldız ile davalı vek.Av.Emine Çolak'ın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davalı şirketin yaptırmakta olduğu Plazanın bir bölümünün otopark olarak işletilmek üzere davacı şirkete kiraya verildiği, diğer davacının kira sözleşmesinin kefili olduğu kiralanan yerin işletme ruhsatı olmadığı gerekçesiyle ruhsat alınıncaya kadar süresiz olarak kapatıldığı ve davacının mecuru boşalttığı konularında uyuşmazlık bulunmamaktadır.
Davacılar vekili, müvekkilinin kiralanan yeri otopark olarak işletmeye hazır hale getirmek için 24.950.000.000.-TL. harcama yaptığını ve işletme ruhsatı almak için belediyeye müracaat ettiğini, ancak binanın yapı kullanma izin belgesi olmadığı için işletme ruhsatı alınamadığını, kiralananın 15.2.2001 tarihinde süresiz kapatıldığından faydalanma imkanı kalmadığını, müvekkilinin Ocak ayında iki gün Şubat ayında ise ayın 15'inden sonra mecurdan faydalanamadığını davalının BK.nun 249. maddesine uygun hareket etmediğini, buna rağmen davalının mecurun kullanılmadığı dönemlere ilişkin olarak ta kira parası talep ettiğini belirterek davalıya kira borçları olmadığının tespitini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davacının mecur ile ilgili iddialarının yersiz olduğunu, davacının mukaveleyi bozabilmek için anlaşma yerine niza'yı tercih ettiğini, ruhsat alınmaması işinde davacının kusurlu davrandığını, işyerinin kapatılması kararına karşı yasal hakkını kullanıp dava açmadığını, ruhsat ile ilgili gelişmelerden müvekkiline atfı kabil bir kusur bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece iddia, savunma, toplanan delillere göre mecurun otopark olarak kullanılabilmesi için işyeri açma ve işletme ruhsatının olması gerektiğini, binanın yapı ruhsatının 21.4.2000 tarihinde iptal edilmiş olduğu ve iskan izninin olmadığı, kiralayanın ( davacının ) kiralananı kullanıma uygun bir şekilde kiracıya teslim etmekle yükümlü olduğunu, kiralananın başlangıçta kullanılmaya elverişli iskan ruhsatı alınmış ve hukuki ayıptan ari bir şekilde teslim edilmediğinden davacıların davalıya kira borçları olmadığının tespitine ( asıl ) ve birleşen dava yönünden ) karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.
1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle BK.nun 249/1. maddesi hükmünce kiralayan, kiralananı akitten maksut olan kullanmaya salih bir halde kiracıya teslim etmek ve kira müddeti zarfında bu halde bulundurmak ile mükellef olup, binanın yapı kullanma izin belgesi olmaması nedeniyle otoparka işletme ruhsatı alınamamasında davacının bir kusuru bulunmadığından davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2- Davacılar vekili dava dilekçesinde Ocak ayında 29 gün Şubat ayında da 15 gün mecurdan faydalandığını bu dönemler dışında kira borcu olmayacağını belirttiğinden, davacının kullandığı bu döneme ilişkin kira borcu belirlenip buna göre hüküm kurulması gerekirken, yazılı gerekçeyle hüküm kurulması doğru görülmemiştir.
Sonuç: Yukarıda ( 1 ) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, ( 2 ) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davalı yararına takdir edilen 250.000.000.-TL. duruşma vekalet ücretinin davacılardan alınarak davalıya ödenmesine, peşin harcın istek halinde iadesine 29.9.2003 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy