(765 S. K. m. 456, 458) (1412 S. K. m 258) (YİBK. 11.06.1956 T. 1954/5 E. 1956/12 K.)
Dava: Hürriyeti tahditten sanık Cengiz'in yapılan yargılaması sonunda, beraatına dair (Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesi)nden verilen 20.12.1983 gün ve 113 esas, 185 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi müdahil vekili tarafından istenilmiş ve şartı depo parası ile yerine getirilmiş olduğundan dava evrakı C. Başsavcılığı'ndan tebliğname ile 20.7.1984 günü daireye gönderilmekle incelenip, gereği düşünüldü:
Karar: Hazır soruşturması sırasında dinlenilen Yaşar ile Ökkeş'in son soruşturma aşamasında dinlenilmemeleri, görgüye dayalı bilgileri olmadığından,
Sanığın hazırlık ifadelerini tespit eden polis memurlarının bilgilerine başvurulması ise, sanığın muayenesini içeren 8.6.1983 gün 287 sayılı merke hükümet tabibi raporuna göre sonuca etkili görülmediğinden bozma sebebi sayılmamıştır. Ancak:
Olay, birbirini tanıyan mağdur ile sanığın aynı pavyonda, ayrı ayrı masalarda içki içip eğlendikten sonra, birlikte çıkarak geceyarısını sanığın bir apartmanın 3. katındaki evine gidip, orada da, beraberlerinde getirdikleri içkileri içmeye devam ettikleri sırada, kesin olarak saptanamayan bir nedenle aralarında çıkan tartışmanın kavgaya dönüştüğü, sanığın evin giriş kapısını kilitleyerek anahtarını da gizlediği böylece mağdurun evi terketmesini önlediği, mağdura karşı tehdit içeren sözler söyleyerek diğer odadan silah sesine benzer sesler çıkarttığı, sanığın bu şekilde gelişen tavır ve eylemlerinden korkuya kapılan ve başka kurtuluş yolu olmadığına inanan mağdurun evin açık bulunan penceresinden gece 03. sıralarında atlayarak yere düşmesi sonucu, hayati tehlike geçirip 5 iş ve güçten kalacak derecede yaralanmış, sanığın da bu olay üzerine firar etmiş olmasından ibarettir.
Mağdurun, kendi isteği ile içki içip eğlendiği evde arkadaşı ile aralarında çıkan tartışma sonucu evin kapısının kilitlenmesi nedeni ile kısa bir süre hareket olanağından yoksun kaldığı bir vakıa ise de, 11.6.1956 gün 5/12 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Kararı ile başlayıp, Ceza Genel Kurullarında giderek gelişen Yargısal görüşe nazaran özgürlüğü daraltma bilinçli özel kasıt ögesi ve koşulunun gerçekleştiğinin kabulüne olanak yoksada;
Mağdur ile sanık aşırı derecede alkollü olarak, kesin olarak saptanamayan bir nedenle tartıştıkları, kavgaya tutuştukları, mağdurun, sanığın davranışlarından korkuya kapıldığı, sanığın tehdidini etkili kılmak için evin mutfağına geçerek şişeleri birbirine sürtüp silah sesine benzer sesler çıkarması üzerine, kilitli kapıdan çıkamayacağını anlayan mağdurun, kendisine yapılabilecek kötülüklerden kurtulmanın tek çaresi olarak pancereden atlamasının ve bu şekilde yaralanmasının tek nedeninin de, sanığın gelişen söz ve davranışlarından kaynaklandığı dosya içeriği ile sabit olmuştur. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 4.4.1983 gün 1983/4-2 esas 1983/153 sayılı kararında da gösterildiği üzere, mağdurun pencereden atlayarak yaralanması ile sanığın mağdura yönelik söz ve eylemleri arasında nedensellik bağı bulunduğunda kuşku yoktur.
Sonuç: Bu nedenlerle sanığın eyleminin TCK.nun 456/2 ve 458. maddeleri kapsamında kaldığı düşünülmeyerek CMUK. 258. maddesi uyarınca ek savunma hakkında tanınarak anılan maddeler uyarınca tecziye edilmesi gerekirken yazılı gerekçe ve düşüncelerle beraatine karar verilmesi.
Sonuç: Bozmayı gerektirmiş müdahil vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı istem gibi BOZULMASINA, depo parasının geri verilmesine, 12.10.1984 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy