(3194 S. K. m.18) (4721 S. K. m. 683, 705, 718) (743 S. K. m. 618, 633, 644)
Dava: Taraflar arasındaki müdahalenin men'i ve kal davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kütahya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce davanın reddine dair verilen 15.7.1992 gün ve 1990/678 E., 1992/402 K. sayılı kararın incelenmesi davacı belediye vekili tarafından istenilmesi üzerine;
Yargıtay 1. Hukuk Dairesi'nin 18.2.1993 gün ve 1993/14707 E., 1993/1876 K. sayılı ilamı:
( Davalının imar uygulaması sonucu oluşan yola ve davacı belediyeye ait 282 parsel sayılı taşınmaza taşkın bina yapmak suretiyle el attığı yapılan keşif ve uygulama ile sabittir. Esasen bu yönden taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kamu malı niteliğindeki yolun özel mülkiyete konu teşkil edemeyeceği kuşkusuzdur. Öte yandan davalının iyiniyetli olduğu da iddia ve ispat edilmemiştir. Bunun yanında davalının imar planının değiştirilmesi için başvurusu idarece ret edilmiş, davalı bu karar aleyhine İdare Mahkemesinde dava açmamıştır. Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yasal olmayan bir kısım gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi doğru değildir) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Karar: Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.
Sonuç: Davacı belediye vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy