(1086 S. K. m. 45, 187, 195, 478) (743 S. K. m. 162)
Dava: Taraflar arasındaki "tedbir nafakası" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 18. Asliye Hukuk Mahkemesince dosyanın boşanma dosyasıyla birleştirilmesine dair verilen 21.1.1993 gün ve 1992/496 E.1993/1 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine,
Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 18.3.1993 gün ve 1993/2235-2769 sayılı ilamı;
(... Tedbir nafakası boşanmadan ayrı olarak Medeni Kanunun 162/son maddesine dayanılarak açılmıştır.
Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasasının 45/2 maddesi, davaların ayrı mahkemede açılmış olması halinde bağlantı nedeni ile birleştirme talebinin ikinci davanın açıldığı mahkeme önünde ilk itiraz olarak ileri sürülebileceğini öngörmüştür. (HUMK. m. 187/5). Birleştirme isteği cevap layihası ile (HUMk. m. 195) Yahut en geç ilk oturumda değil (HUMK. m. 478) 25.11.1992 tarihli oturumda yapılmıştır. Açıklanan husus Kamu düzeni ile ilgili olup mahkemece kendiliğinden dikkate alınması gerekmektedir. O halde mahkemece yapılacak iş bir ara kararı ile birleştirme talebinin reddine karar vermek ve işin esasını incelemekten ibarettir.
Bu yönün gözetilmemesi usul ve yasaya aykırıdır..) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.
Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:
Karar: Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.
Sonuç: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, 09.03.1994 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy