(1475 S. K. m. 1) (506 S. K. m. 2, 4, 87) (4857 S. K. m. 2) (21. HD. 14.10.1996 T. 1996/3281 E. 1996/5643 K.) (10. HD. 13.09.2001 T. 2001/4151 E. 2001/5593 K.)
Dava: Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.
Hükmün, davacı ve davalılardan Kolin İnş. Tur. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi M.Y. tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.
Karar: Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre, davalı şirketin tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine, Dava, davacının iş kazası sonucu uğradığı maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.
Mahkemece, Karayolları Genel Müdürlüğü hakkında açılan davanın reddine, davacının maddi tazminat talebinin ıslahen kabulü ile 19.01.2009 tarihli bilirkişi raporunda tespit edilen 7.612,71 TL maddi tazminatın iş kazası tarihi olan 18.07.2006 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ile birlikte davalı Kolin İnşaat Turizm Şirketi'nden alınarak davacı tarafa verilmesine, davacının manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile, kaza tarihi, maluliyet oranı, kusur nispeti göz önüne alınarak 7.000 TL manevi tazminatın iş kazası tarihi olan 18.07.2006 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ile birlikte davalılardan Kolin İnşaat Turizm şirketinden alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiştir.
Dosyadaki kayıt ve belgelerden, Davacı, Kolin Şirketi'nin işçisi olarak 18.07.2006 tarihinde Kavak-Merzifon 1. Kısım yol inşaatı işinde ofset çekme işi yapılırken iki kişinin yapması gereken tel serme işini tek başına yaparken sol el 2, 3, 4. parmaklarından yaralandığı, sigorta müfettişinin 30.04.2007 tarihli raporunda olayın bir iş kazası olduğunun tesbit edildiği, iş müfettişinin 29.11.2006 tarihli raporunda, olayda İşveren şirketin %50 ve kazalı işçinin %50 kusurlu olduklarının bildirildiği, SGK Malüliyet Dairesi Başkanlığı'nca davacının maluliyetinin %5.2 olarak tesbit edildiği, üç kişilik iş güvenliği uzmanı bilirkişi heyetince hazırlanan 25.06.2008 tarihli rapora göre; olayda işveren Kolin Şirketinin %60 oranında kusurlu olduğu, davacının da %40 oranında kusurlu olduğunun, davalı Karayolları Genel Müdürlüğü'nün işi eser sözleşmesi ile davalı Şirkete verdiği nedeniyle olayda kusurunun bulunmadığının bildirildiği, Karayolları Genel Müdürlüğü ile davalı Şirket arasında, EIB-R-05 Kavak-Merzifon (1. Kısım) yolu işinin yapımı konusunda sözleşme yapıldığı, 29.494.882 TL sözleşme bedelinin olduğu, 19.01.2009 tarihli Av. M.T.'in raporuna göre, davacının 7.612.71 TL maddi zararının olduğunun tesbit edildiği anlaşılmıştır.
Gerçekten bir iş kazası sonucu zarara uğrayan işçinin veya hak sahiplerinin tazminat davası, İşveren veya kusurlu üçüncü kişilere karşı yöneltilir. Bundan başka, aracı olarak nitelendirilen kişilerce işe alınan işçilerin uğrayacakları zarardan dolayı asıl işverenin aracı ile birlikte sorumlu olacağı 1475 sayılı Yasa'nın 1. maddesi gereğidir.
1475 sayılı İş Kanunu'nun ve 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun maddesindeki açıklamalar ışığında aracıdan (taşerondan) söz iş olmalı ve görülmekte olan bu işin edebilmek bölüm ve için öncelikle üst işveren ve bunun tarafından ortaya konulan bir eklentilerinden bir iş alt işverene devredilmelidir. Buna karşın bir işin bütünüyle bir işverene devri durumunda veya anahtar teslimi denilen biçimde işin verilmesi durumunda artık üst-alt işveren ilişkisi söz konusu olamaz.
506 sayılı Yasa'nın 87/2. maddesinin aracı olarak nitelediği üçüncü kişi, gerek mevzuatta, gerekse öğreti ve yargı kararlarında, alt işveren, taşeron, tali işveren, alt müteahhit, alt ısmarlanan vb. adlarla anılmaktadır.
Ekonomide yaşanan yoğun rekabet ortamı ve teknolojide ulaşılan seviye, tüm alanlarda uzmanlaşmaya giderek hızlı, kaliteli ve daha uygun maliyetli mal ve hizmet üretimini zorunlu kılmaktadır. Bu gereksinime paralel olarak yeni üretim ve çalışma ilişkileri ortaya çıkmıştır.
Bunlardan, asıl işverenin yanında taşeron olarak adlandırılan başka işverenlerinde işyerinden iş almaları ve kendi sigortalılarını çalıştırmaları ile uygulama kazanmış olan asıl işveren-alt işveren ilişkisini Sosyal Sigortalar Kanunu açısından ele alan, 506 sayılı Yasa'nın 87. maddesi hükmü, tıpkı 1475 sayılı İş Kanunu'nun 1/son ve 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6. maddelerinde olduğu gibi aracının yanında asıl işvereni de sorumlu tutan bir içerik taşımaktadır. Amaç, sigortalının sosyal güvenlik hakkının yanında, halefi konumundaki Sosyal Sigortalar Kurumu'nun prim tahsilatının, alt işverenin yanında asıl işverenin de sorumluluğunu öngören düzenlemelerle güvence altına alınmasını sağlamaktır.
Üçüncü kişinin aracılığı başlıklı, 506 sayılı Yasa'nın 87. maddesi sigortalılar üçüncü bir kişinin aracılığı ile işe girmiş ve bununla sözleşme yapmış olsalar bile, bu kanunun işverene yüklediği ödevlerden dolayı, aracı olan üçüncü kişi ile birlikte asıl işveren de sorumludur. Bir işte veya bir işin bölüm veya eklentilerinde işverenden iş alan ve kendi adına sigortalı çalıştıran üçüncü kişiye aracı denir. hükmünü içermektedir. Bu hüküm ile asıl işverenin sorumluluğunun kapsamı belirlenmeye çalışılmıştır.
506 sayılı Yasa'ya göre, aracıdan söz edebilmek ve asıl işvereni, aracının borçlarından ötürü sorumlu tutabilmek için, maddenin tanımından ortaya çıkan bir takım zorunlu unsurlar bulunmaktadır. Aracı kavramı her şeyden önce, bir asıl işverenin varlığını, bir başka işverenin asıl işverene ait işin bir bölümünü yapmayı üstlenmeyi ve nihayet asıl işverene ait işyerinde veya işyerinin bir bölümünde iş alanın kendi adına sigortalı çalıştırmayı gerektirir. Asıl işverenle, aracı arasındaki sözleşmenin hukuki niteliğinin önemi yoktur. Önemli olan yön, asıl işverene ait işin aracı tarafından yapımının sağlanmasıdır.
Aracının asıl işverenden bir bölüm iş alması ve bu işte kendi adına sigortalı çalıştırması, aracı kavramının belirleyici özelliğini oluşturmaktadır. Aracı her şeyden önce bir asıl işverenin varlığını zorunlu kılmaktadır. Maddede belirtilen koşullardan birisinin dahi yokluğu durumunda aracıdan söz edilemez.
İşveren, 506 sayılı Yasa'nın 4/1. maddesinde, ... bu kanunun 2. maddesinde belirtilen sigortalıları çalıştıran gerçek yada tüzel kişi..., 1475 sayılı İş Kanunu'nun 1/1. maddesinde bir hizmet akdine dayanarak işçi çalıştıran tüzel veya gerçek kişi ..., 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinde ise bir iş sözleşmesine dayanarak... işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişi, yahut tüzel kişiliği olmayan kurum veya Kuruluşlar... olarak tanımlanmakta olup, işveren niteliği işçi çalıştırmanın doğal sonucudur. Yasa'nın tanımından hareketle, asıl işveren-alt işveren ilişkisi için, işyerinde iş sahibinin de işçi çalıştırıyor olması koşulu aranır. Sigortalı çalıştırmayan İşveren sıfatını kazanamayacağı için, bu durumdaki kişilerden iş alanlarda aracı sayılmayacak ve anılan madde kapsamında dayanışmalı sorumluluk doğmayacaktır.
İşin bütünü başka bir işverene bırakıldığında, 506 sayılı Yasa anlamında bir alt işverenlik, dolayısıyla dayanışmalı sorumluluk söz konusu olmayacaktır. Benzer şekilde, işveren kendisi sigortalı çalıştırmaksızın işi bölerek, ihale suretiyle farklı kişilere vermişse, iş sahibi (ihale makamı) yasanın tanımladığı anlamda asıl işveren olmayacağından, bir alt-üst işveren ilişkisi bulunmayacaktır. Burada önemli olan yön, devir olgusunun somut olayda gerçekleşmesidir.
Bu kapsamda, devirden amaçlanan, yapılmakta olan işin, bölüm ve eklentilerinde n tamamen bağımsız bir sonuç elde etmeye yönelik işi alana bağımsız bir işveren kimliği kazandıracak bir işin devridir. Ekonomik olarak birbirleriyle bağlantılı bulunsalar da, bu işyerleri bağımsız sonuç elde etmeye yöneliktirler. İşin devri söz konusu değilse, bu kişiler işveren vekili olarak kabul edilebilecek, bu durumda yasanın öngördüğü ödevlerden, işi bölüp dağıtan iş sahibi, işveren niteliği ile sorumlu olacaktır.
Diğer işyerlerinde sigortalı çalıştırması nedeniyle İşveren sıfatına sahip olan kimse de, işverenlik sıfatına (devredilen iş dolayısıyla) sahip olmadığı için, asıl işveren olarak sorumlu bulunmayacaktır.
Aynı şekilde, işi alan kişinin de işverenlik sıfatını, alınan işte ve o iş nedeniyle sigortalı çalıştırılması sonucunda kazanmış olması aranacaktır. Alınan işte sigortalı çalıştırmayıp tek başına ya da ortakları ile işi yürüten kişi alt işveren olarak nitelendirilemeyecektir. Bu kişinin diğer bir takım işyerlerinde çalıştırdığı sigortalılar nedeniyle kazandığı işverenlik sıfatının sonuca etkisi ise bulunmamaktadır.
Yasa, alt işverenlik için, bir işte, bir işin bölüm ya da eklentilerinde işverenden iş almayı aramaktadır. 87. madde anlamında aracıdan söz edebilmek için, aracının aldığı iş, işverenin asıl işinin bölüm ve eklentilerindeki işin bir kesimi ya da yardıma işler kapsamında bulunmalıdır. Bir diğer anlatımla, bir İşveren e ait işyerindeki üretim sürecine, başka bir işverenin dahil olması durumunda aracıdan söz edilebilecektir. Bu anlamda bir bağlantının varlığı için, işyerinde üretilen mal ya da hizmetin niteliğine bakılması gerekir.
Asıl işverenden alınan iş onun sigortalı çalıştırdığı işe göre ayrı ve bağımsız bir işyeri olarak işi alanın adına tescil edilmiş ise, işi alan kimse kural olarak alt işveren değil işveren sayılır (A. C.T.: Sosyal Güvenlik Hukuku Dersleri, İstanbul, 2002, B.10, s. 207). Bu noktada belirleyici yön yapılan işin, diğerinin bütünleyici, yardımcı parçası olup olmadığıdır. İşyerindeki üretimle ilgili olmayan ve asıl işin tamamlayıcısı niteliğinde bulunmayan bir işin üstlenilmesi halinde, 506 Sayılı Yasa uygulaması yönünden aracıdan söz etme olanağı kalmayacak, ortada iki bağımsız işveren bulunacaktır. Aracının aldığı iş, işverenin sigortalı çalıştırdığı işe göre ayrı ve bağımsız bir nitelik taşıyorsa, işveren üçüncü kişinin aracılığı nedeniyle doğan ödevlerden sorumlu tutulamaz (Yargıtay 21. Hukuk Dairesi'nin 14.10.1996 gün ve E:3281, K:5643 sayılı kararı). Nitekim Yargıtay 10. Hukuk Dairesi'nin 13.09.2001 gün ve E:4151, K:5593 sayılı kararında da, sadece işyerinin temizlenmesi işini alan temizlik şirketinin aracı niteliği kazanmadığından, asıl işverenin temizlik şirketinin borcundan ötürü Kurum'a karşı teselsül hükümleri uyarınca sorumlu tutulamayacağı belirtilmiştir.
Somut olayda davalı Karayolları Genel Müdürlüğünü asıl işinin bir bölümü olan EIB-R-05 Kavak-Merzifon (1. Kısım) yolu yapım işini ihale ile diğer davalı Şirkete vermekle, gerek 4857 sayılı gerekse 506 ve 5510 sayılı Yasa karşısında asıl işveren konumunda olup hükmedilen tazminat miktarlarından davacıya karşı diğer davalı alt işveren Şirket ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludur.
Yukarıda anılan yasal düzenlemeler ve maddi olgular karşısında, davalı Karayolları Genel Müdürlüğü hakkındaki davanın, asıl işveren olmadığı nedeniyle reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.
O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.
Sonuç: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden ilgiliye yükletilmesine, 08.07.2010 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy