(2918 S. K. m. 90, 109) (818 S. K. m. 60)
Dava: Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın zamanaşımı yönünden reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
Karar: Davacı vekili, trafik kazası sonucu müvekkillerinin hayati tehlikeye maruz kalacak derecede yaralandığını ve vasıtasının hasara uğradığını beyanla, 750. DM.(ödeme tarihindeki TL. karşılığı) maddi ve 1.000.000.000. TL. manevi tazminatın tahsilini istemiştir.
Davalılar vekili süresinde verdiği cevapta; olay tarihinin 9.5.1990 olup, davanın zamanaşımı suresi dolduktan sonra açıldığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece maddi tazminat yönünden iki yıllık, manevi tazminat yönünden ise bir yıllık zamanaşımı süresinin dolmuş bulunduğundan söz edilerek, zamanaşımı yönünden davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.
1- Maddi tazminat yönünden;
2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanununun 109/2. maddesi hükmü gereğince olayda 5 yıllık uzamış ceza zamanaşımı süresinin uygulanmasının gerekmesine ve bu sürenin dolmamış bulunmasına,
2- Manevi tazminat yönünden;
Aynı Yasanın 90. maddesi hükmü yollaması ile B.K.'nun 60/2. maddesi hükmü uyarınca, maddi hasarlı trafik kazası aynı zamanda cismani zararı da mucip olmuşsa, yine uzamış ceza zamanaşımı süresinin tatbiki gerekli olup, dava tarihine göre sürelerin dolmamış bulunduğu nazara alınarak davanın esasının incelenip sonuçlandırılması gerekirken, bu hususlar gözden kaçırılarak zamanaşımı yönünden davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 17.01.1996 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy