(3096 S. K. m. 10) (233 S. KHK. m. 35)
Dava: Davacı T. Elektrik Üretim-İletişim A.Ş. vek. Av. Saba ... ile davalı Ç... Elektrik A.Ş. vek. Av. Sinan ... aralarındaki sözleşmeden doğan uyuşmazlığın tahkim yolu ile çözümlenmesine yönelik hakem heyetince verilen 25.11.1994 günlü kararın davacı vekilince duruşmalı ve davalı vekilince de duruşmasız olarak temyiz edilmesi ve dosyanın Ankara 5. Asliye Ticaret Mahkemesince de 28.2.1995 gün ve 94/5228 D. İş sayı ile Dairemize gönderilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili Av. Saba ... ile davalı vekili Av. Remzi ... ve Sinan ... 'ın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, taraflar arasında 3096 Sayılı Kanunla belirlenen çerçeve içerisinde 20.6.1988 tarihli anlaşma imzalandığını, bu sözleşmenin elektrik fiyatlarını tespit eden hükmünün 3096 Sayılı Yasayı esas alan Tarifeler Yönetmeliği'nin 14. maddesine göre son bulduğunu, tarifelerin daha sonraki dönemlerde nasıl belirleneceğine ilişkin bir hükmün bulunmadığını, anlaşmadan önce yapılan ek protokolda enerji alış veriş fiyatının 52.60 TL./Kwh.'nin % 76,79'una karşılık geldiğini, ancak 1.12.1988 tarihinde yürürlüğe giren Toplu Konut Fonu nedeniyle fiyatlara ilave edilen % 10 zammın alış veriş fiyatına yansıtılmadığını, dolayısıyla 1.12.1988 tarihinde şirketle yapılan alış verişin fiyatının 66,40 TL/Kwh. olarak sabit bırakıldığını ve bu fiyatın o tarihlerdeki ortalama satış fiyatlarının % 70'ine karşılık geldiğini, daha sonraki dönemlerde bu oranın % 65'e kadar düştüğünü, davalı şirketin fiyat düzeltilmesi istemine karşı çıktığını, Bakanlığın 4.11.1993 tarihli yazısı ile 233 Sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 35. maddesi hükmünce elektrik enerji fiyatlarını tespite TEK.'in yetkili olduğunun bildirildiğini, taraflarca yapılan toplantılardan bir sonuç alınamadığını, Eylül 1993 ayından itibaren ortalama satış fiyatının % 70'i esas alınarak davalı şirkete faturalar gönderildiğini, ayrıca 1.5.1991 tarihinden Eylül 1993 tarihine kadar da artış oranlarına göre fiyat farkı faturaları gönderildiğini, bu faturalardan dolayı davalı şirketin 626.990.778.508.-TL. borcu bulunduğunu,
Öte yandan da anlaşmanın 7. fıkrasına aykırı olarak eksik üretilen enerji içinde toplam 283.814.934.514.-TL. alacağı bulunduğunu belirterek tahsis ve fiyat farkı faturalarından kaynaklanan ve Mersin Termik Santralının 1993 yılı eksik üretimi nedeniyle oluşan alacaklarının son ödeme tarihlerinden itibaren işletilecek reeskont faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Davalı vekili, müvekkili şirketin bir kamu hizmeti yaptığını, TEK. ile yapılan anlaşmanın davacıyı bağladığını, görev verme sözleşmesinin Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı ile, enerji alış veriş anlaşmasının ise TEK. ile imzalandığını, davacının görev verme sözleşmesi, protokol ve anlaşmayı birbirine karıştırdığını, protokol ve anlaşmanın geçerli olduğunu, anlaşmanın 7. maddesinde daha sonraki dönemlerde tarifelerin nasıl belirleneceğine dair hüküm bulunduğunu, davacının fiyatın tespitinde, ortalama satış fiyatının % 70 olarak korunacağına ilişkin iddiasının mesnetsiz olup 18.4.1988 tarihli protokol ile müvekkili şirkete % 5 net kar bırakılmasının esas alındığını, davacının 233 Sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 35/1. maddesi ile enerji fiyatını belirlemede serbest olduğu iddiasının ise Kararname tarihinden sonra taraflarca imzalanmış olan protokol ve anlaşma nedeniyle bu kararnameye dayanılamayacağını, taraflar arasında fiyat konusunda bir anlaşma sağlanamaz ise anlaşma gereği mutabakat sağlanana kadar eski baz fiyattan faturaların düzenlenmesi gerektiğini,
Mersin Termik Santralı'nın ekonomik ömrünü tamamlamış olması nedeniyle anlaşmanın 7/f-2. maddesi hükmünce mucbir sebep konusundaki anlaşmazlığın Enerji Bakanlığı'na iletildiğini, Bakanlığın 1.4.1993 tarihli yazıları ile eksik üretime konu arızaların mucbir sebep kabul edildiğini bildirerek davanın reddini istemiştir.
Hakem heyetince;
1- 1.9.1993 tarihinden 31.8.1994 tarihine kadar olan süre için hesaplanan ve düzenlenen faturalarda belirtilen 345.373.835.210.-TL. alacağın her fatura için ayrı ayrı olmak üzere son ödeme tarihinden işletilecek kısa vadeli kredilere uygulanan banka reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsiline hakemlerden İsmail Hakkı Özgür'ün muhalefetiyle,
2- Davacının fiyat farkı faturalarıyla ve Mersin Termik Santralı'nın 1993 yılı noksan üretimi ile istenilen fazla alacak isteklerinin reddine hakemlerden ...'un muhalefetiyle ekseriyetle karar verilmiştir.
Hakem kararı taraf vekillerince temyiz edilmiştir.
Taraflar arasında aktedilen sözleşmenin 10. maddesi uyarınca teşkil edildiği anlaşılan hakem heyetinin anılan sözleşme ve tarafların iddia ve savunmaları doğrultusunda toplanan deliller değerlendirilerek ve özellikle 20.6.1988 tarihli sözleşmenin 7/f maddesi amaca uygun şekilde yorumlanarak yazılı şekilde karar verilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığı anlaşılmaktadır.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle 25.11.1994 tarihli hakem kararının ONANMASINA, vekilleri Yargıtay duruşmasına gelen taraflar yararına takdir edilen 750.000.-'er TL. duruşma vekalet ücretinin tahsil edilerek, yekdiğerine verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlerden davalıdan alınmasına, 11.07.1995 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy