(818 S. K. m. 101) (1086 S. K. m. 284) (2004 S. K. m. 235)
Dava: Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davacı vekili müvekkili ile davalı müflis şirket arasındaki ticari ilişkiden doğan ve 2.172.025.000,-TL.lik fatura dolayısıyla oluşan alacaklarının, müflisin borcunu kabul ettiği 31.12.2000 tarihi itibariyle ulaştığı 2.206.410.000,-TL. üzerinden asıl alacak ve işlemiş 1.639.800.000,-TL. faiz alacağının masaya kaydı için başvurduklarını, iflas idaresince asıl alacağın kabul, faiz alacağının ise reddedildiğini ileri sürerek reddedilen alacağın masaya kayıt ve kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı iflas idaresi vekili red kararının yerinde olduğunu, faturaya dayalı vade farkı ve faiz istemi için sözleşme ya da uygulama bulunması, bunun fatura edilmesi ve faturanın ticari deftere kaydı gerektiğini somut olayda bunların bulunmadığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.
Mahkemece yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve alınan bilirkişi raporuna göre; müflis ve iflas idaresince kabul edilen 31.12.2000 tarihli belgenin borç niteliğinde olduğu, bu belgede ayrıca ödeme tarihleri de gösterildiği ve BK.101/II gereği ödeme için kararlaştırılan günlerde müflisin temerrüde düştüğünün kabulü gerektiği ve buna göre yapılan hesaplama sonucunda bulunan ve davacı yanın talebi ile sınırlı olarak belirlenen 1.639.800.000,-TL. alacağın masaya kayıt ve kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı iflas idaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.
1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle tacirin ticari işletmesi ile ilgili işlerde faiz isteme hakkının yasadan kaynaklanmakta olup, faiz istemi için sözleşme ve yerleşik uygulama aranmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2- Davacı yanca kayıt başvurusuna dayanak kılınan ve mahkemece de faizin hesaplanması bakımından kabul gören 04.01.2001 tarihli ödeme planında borçlu şirket, borcunu 31.12.2000 günü itibariyle 2.206.410.000,-TL. ve ayrıca 3.293,-USD. olarak göstermiş; Amerikan Doları bazındaki borcunu da Haziran 2001'de 1.097,-USD., Temmuz 2001'de 1.097,-USD. ve Ağustos 2001 tarihinde de 1.099,-USD. olarak ödemeyi taahhüt etmiştir. Oysa hükme esas alınan bilirkişi raporunda anılan ödeme planında borcun belirlendiği 31.12.2000 tarihinden iflasın açıldığı 26.03.2002 tarihine kadar hesaplama yapılmıştır. Bu durumda mahkemece bilirkişiden ek rapor alınarak ödeme planında gösterilen taksit tutarları itibariyle ve davalı yanca taahhüt edilen tarihlerden iflas tarihine kadar işleyecek faiz miktarları ayrı ayrı hesaplanmalı ve belirlenen duruma göre bir hüküm kurulmalıdır.
Sonuç: Yukarıda 1 sayılı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 sayılı bentte açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 22.12.2005 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy