(4822 S. K. Geç. m. 1) (2004 S. K. m. 67)
Dava: Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
Karar: Davacı vekili, müvekkili banka ile davalı arasında kredi kartı sözleşmesi yapıldığını, davalının kısmi itirazı üzerine takibin durduğunu, davalının asıl alacağa faiz oranına ve miktarına yaptığı itirazın yerinde olmadığını ileri sürerek itirazın iptaline, %40 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili davacının yaptığı takipte asıl alacağı 9.122.769.316 TL olarak gösterdiğini, müvekkiline gelen son hesap özetinde borcun 6.296.489.697 TL olduğunun bildirildiğini, müvekkilinin bu miktarı kabul edip üzerindeki miktara itiraz ettiğini beyan ederek davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece benimsenen 26.9.2005 tarihli bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne, davalının yapmış olduğu itirazın 1.801.89 YTL yönünden iptali ile 10.4.2003 tarihi itibariyle davalının davacıya 1.801.89 YTL borcu bulunduğunun kabulüne, takibin bu miktar üzerinden devamına, icra inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.
Davacı banka vekili tarafından davalıya yargılama aşamasında keşide edilen 26.4.2003 tarihli telgrafta kredi kartı borcunuzu 4822 sayılı Yasa kapsamında 15.5.2005 tarihinden itibaren başlayarak aylık 858.695.253.TL taksitle, 12 ayda ilgili notu kredi kartınıza ödemeniz gerekmektedir denilmiştir.
Öte yandan mahkemece hükme esas alınan 26.9.2005 havale tarihli bilirkişi ek raporunun a bendinde Davalının, 4822 sayılı Yasanın geçici birinci maddesi ile, Sanayi ve Ticaret Bakanlığının 2-3 nolu tebliğlerine göre yapılan hesaplamasında, davacı bankaya toplam 11.043.636.493.TL borcunun olduğu, bu borcunu on iki eşit taksitle aylık 920.303.041 TL olarak ödemesi gerektiği, davalının 10.4.2003 tarihinden sonra ödediği 84.343.036.TL borcundan düşüldükten sonra davacı bankadan 40.706 YTL alacağının olduğu bildirilmiştir.
Bu durumda mahkemece davalının 4822 sayılı Yasanın geçici 1'nci maddesi ve Sanayi Ticaret Bakanlığının 2, 3 nolu tebliğlerine göre oluşan ve davalı banka vekilince de hesaplanıp davalıya bildirilen borcu ödediği ve davanın konusu kalmadığı gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 27.02.2007 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy