(818 S. K. m. 487, 500)
Dava ve Karar: 1- 5219 Sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunun (HUMK) 427.maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 5236 sayılı Kanunun 19 uncu maddesiyle HUMK'a eklenen Ek-Madde 4'te öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2011 yılı için 1.540.-TL'dir.
Davacının temyizi reddedilen 892,02 -TL'ye yöneliktir. Bu itibarla 16.02.2011 tarihli karar davacı taraf açısından kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 1.6.1990 gün ¾ sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da temyiz isteminin reddine karar verilebilir. Davacı vekilinin temyiz isteminin mahkeme hükmünün davacı bakımından kesin olması nedeniyle reddine karar vermek gerekmiştir.
2- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan öteki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.
3- Davacı ile dava dışı Y. D. arasında 29.11.2004 tarihli genel kredi sözleşmesi imzalanmış daha sonra sözleşme limitleri artırılmıştır. Kredi sözleşmesinin teminatı olarak kredi borçlusu Y. D. banka lehine 24.11.2004 tarihli ipotek tesis ettirmiştir. Davalı kredi sözleşmesinin müteselsil kefili olup banka bu kredi sözleşmesi ile ilgili alacağının tahsili için BK.nun 487. maddesi uyarınca müteselsil kefil aleyhine takip yapabilir. Davacı banka dosyaya gönderdiği 26.11.2010 tarihli yazıda 01 DM 596 plakalı aracın teminat olarak alındığını borçlunun riskini karşılar nitelikte gayrimenkul ipoteği bulunduğundan taşıt rehnini 15.12.2008 tarihinde kaldırdığını bildirmiştir. BK.nun 500. maddesinde, kefalet akdi esnasında veya daha sonra tesis olunan teminatların kefil zararına tenkis edilmesi halinde alacaklının kefile karşı sorumlu olduğu hükme bağlanmıştır. Mahkemece taşıt rehninin, alacağın dayanağı genel kredi sözleşmesi ile ilgisi üzerinde durularak anılan hüküm gözetilip toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiştir.
Sonuç: Yukarıda (1) no.lu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin mahkeme hükmünün davacı taraf yönünden kesin olması nedeniyle (2) no.lu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (3) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına bozulmasına, peşin harcın istek halinde iadesine, 26.01.2012 gününde oybirliği ile, karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy